ORDO FRANCISCANUS SAECULARIS

strona Wspólnoty Narodowej w Polsce

Klasztor Prowincji Matki Bożej Anielskiej Braci Mniejszych
02-679 Warszawa, ul. J. Kaczmarskiego 98a

Franciszkański Zakon Świeckich w Polsce

Aktualności

Zapraszamy:

Komunikat Nr 2/X/2018

Czcigodni Ojcowie,
Drogie Siostry i Drodzy Bracia
we Wspólnotach Regionalnych,


Przekazuję informacje z Rady Narodowej Franciszkańskiego Zakonu Świeckich w Polsce:

1. Ogólnopolska Pielgrzymka FZŚ na Jasną Górę
2. Europejski Kongres FZŚ i MF
3. Spotkanie skarbników regionalnych
4. Konferencja Asystentów Prowincjalnych i Regionalnych (KAPiR)
5. Korespondencja z Radą Międzynarodową FZŚ
6. Młodzież Franciszkańska i Rycerze Św. Franciszka
7. Obchody czterdziestej rocznicy posoborowej Reguły FZŚ.

Ad 1
Rada Narodowa składa serdeczne podziękowanie wszystkim Siostrom i Braciom oraz Asystentom duchowym, którzy przyczynili się do licznego udziału w XXV Ogólnopolskiej Pielgrzymce Franciszkańskiego Zakonu Świeckich na Jasną Górę.

Dziękujemy przedstawicielom Młodzieży Franciszkańskiej z Przełożoną krajową s. Pauliną Włodarczyk. Ufamy, że jak złożony przez nich w darze ołtarza kosz rozwiniętych kwiatów, rozwinie się Wspólnota Młodzieży Franciszkańskiej w Polsce.

Dziękujemy grupie Rycerzy św. Franciszka, którzy jak co roku olśnili nowym pomysłem wypuszczając po zakończeniu Mszy Św. siedem gołąbków symbolizujących siedem darów Ducha Świętego.

Ad 2
W Europejskim Kongresie FZŚ i MF odbywającym się w dniach 20 -26 sierpnia br. w Kownie na Litwie, Radę Narodową reprezentowała s. Anna Jagosz. Podczas spotkania przekazała ofiary, które wpłynęły na budowę studni w Sudanie Południowym w Afryce. Serdecznie dziękujemy wszystkim ofiarodawcom. Szczegółowe informacje z przebiegu Kongresu opracuje s. Anna i zostaną zamieszczone na stronie internetowej oraz w Głosie św. Franciszka.

Ad 3
Spotkanie skarbników regionalnych z Radą Narodową FZŚ w Polsce odbędzie się w dniach 29-30 września 2018. Załączam ponownie program i zachęcam do uczestnictwa w spotkaniu. Jeśli nie może uczestniczyć skarbnik regionalny, proponuję delegowanie skarbnika ze Wspólnoty miejscowej. Spotkanie ma charakter formacyjno-instruktażowy.

Ad 4
Konferencja Asystentów Prowincjalnych i Regionalnych odbędzie się w dniu 17 października br. Rozpoczęcie we wczesnych godzinach rannych, jest możliwość noclegu z 16 na 17 października br. w Centrum Franciszkańskim, po uprzednim zgłoszeniu. Program wraz z informacjami prześle wkrótce do Ojców Asystentów O. Andrzej Romanowski OFM Cap Przewodniczący Konferencji Asystentów Narodowych.

Ad 5
W załączeniu przekazuję ważne pismo z Rady Międzynarodowej w sprawie wolontariuszy do pracy w różnych zespołach w CIOFS. Termin zgłoszeń był do 15 września, lecz czas wakacyjny i inne okoliczności sprawiły, że pismo jest gotowe do przekazania z opóźnieniem. Ważne byśmy starali się odpowiedzieć jak najszybciej, szczególnie, jeśli będą chętni do wykonywania wskazanych w piśmie zadań.

Ad 6
Cieszy nas fakt z nawiązania dobrej współpracy z Radą Narodową Młodzieży Franciszkańskiej. Na stronie Rady Narodowej jest link do strony redagowanej przez Młodzież Franciszkańską.
Również na stronie internetowej Rady Narodowej zamieszczona informacja z rekolekcji Rycerzy św. Franciszka.
Grupy Rycerzy św. Franciszka w Polsce zapoczątkował śp. O. Sylwester Haśnik OFM, bardzo ładnie rozwijają się w kilku Regionach. Ufamy, że znajdą się naśladowcy opiekunów, których można zobaczyć na zamieszczonym zdjęciu.

Ad 7
Rada Narodowa dziękuje przełożonym Regionów, którzy nadesłali informacje o organizowanych obchodach 40 rocznicy zatwierdzenia Reguły FZŚ, a także za nadesłane zaproszenia Rady Narodowej do udziału w uroczystościach.

Równocześnie oczekujemy na informacje Rad Regionalnych, które dotychczas nie przekazały materiałów do tworzonej historycznej publikacji przez O. dra hab. Zdzisława Gogolę OFM Conv, Asystenta Narodowego.

Serdecznie pozdrawiam
Pokój i Dobro!
s. Joanna Berłowska
Przełożona Narodowa FZŚ w Polsce
Warszawa, dnia 13.09.2018 r.

List Prezydium CIOFS dotyczący utworzenia Biura ds. Komunikacji

Rzym 22.08.2018
Prot. N. 3085

Drodzy bracia i siostry
Pokój i dobro!
Podczas Kapituły Generalnej w Rzymie w 2017 r. postanowiono utworzyć stałe Międzynarodowe Biuro ds. Komunikacji, z personelem złożonym z profesjonalistów posiadających odpowiednie kwalifikacje w dziedzinie komunikacji, zarządzania mediami elektronicznymi/społecznościowymi oraz wydawnictwami.
Biuro do spraw Komunikacji ma się zajmować efektywną komunikacją zarówno w ramach FZŚ (pomiędzy Prezydium CIOFS a członkami FZŚ na całym świecie), jak i poza Zakonem, z resztą Kościoła i społeczeństwa.

Biuro odpowiada za:

  • Kontakty medialne i wydawanie Biuletynów w związku z poszczególnymi wydarzeniami prezentując wspólne stanowisko FZŚ (np. w sprawie kryzysu migracyjnego, katastrof naturalnych itp.)
  • Zarządzanie stroną internetową CIOFS i mediami społecznościowymi
  • Opracowanie materiałów promocyjnych dla FZŚ (np. plakaty, ulotki, video itp.)
  • Wydawanie międzynarodowej gazetki (elektronicznej i papierowej)
  • Stworzenie i zarządzanie bazą danych kontaktów międzynarodowych i krajowych

Prosimy o przekazanie tej informacji do braci i sióstr w poszukiwaniu wolontariuszy specjalistów w następujących dziedzinach:

  • Specjalista ds. kontaktów z mediami
  • Administrator strony internetowej
  • Specjalista ds. mediów społecznościowych
  • Wydawca
  • Redaktor tekstów (w każdym oficjalnym języku
  • )
  • Projektant graficzny
  • Pisarze
  • Fotograficy
  • Fotograficy video
  • Tłumacze
  • Reporterzy terenowi i fotograficy terenowi

Opisy poszczególnych specjalizacji:

  • Specjalista ds. kontaktów z mediami
    • Rozwija kontakty z mediami.
    • Poddaje mediom poszczególne tematy.
    • Wysyła do mediów zatwierdzone wiadomości, tematy i obrazy.
    • Informuje członka Prezydium o zapytaniach ze strony mediów i reaguje odpowiednio.
    • Kwalifikacje: doświadczenie w PR ( Public Relations) i w pisaniu wiadomości, wiedza o nadawaniu, drukowaniu i mediach internetowych.
  • Administrator strony internetowej
    • Pomaga w utrzymaniu i aktualizacji strony internetowej.
    • Nadzoruje zespół IT (Information Technology).
    • Pracuje z zespołem dostarczającym informacje.
    • Kwalifikacje: doświadczenie w administrowaniu stronami internetowymi, rozumienie znaczenia marketingowego i informacyjnego strony internetowej.
  • Specjalista ds. mediów społecznościowych
    • Doświadczenie w tworzeniu i utrzymaniu obecności w mediach społecznościowych.
    • W
    • iedza odnośnie istniejących mediów i umiejętność szybkiej adaptacji do zmieniających się form mediów społecznościowych.
  • Wydawca
    • Vox Franciscana i inne specjalne publikacje.
    • Doświadczenie i umiejętność pisania i redagowania artykułów, komponowania zdjęć, koordynowania publikacji, znajomość działań CIOFS i Zakonu.
    • Redaktor tekstów (jeden w każdym z oficjalnych języków).
    • Znajomość dobrego dziennikarstwa, pisarstwa, użycia języka i gramatyki.
    • Sprawdzanie tekstów pod względem jasności przekazu i poprawności gramatycznej.
    • Redagowanie tekstu tak, aby był jasny i łatwy do tłumaczenia.
  • Projektanci graficzni
    • Projektują publikacje drukowane i cyfrowe, broszury, ogłoszenia, loga itp.
    • Doświadczenie w efektywnym i kreatywnym projektowaniu w różnych formatach.
    • Znajomość profesjonalnego oprogramowania projektowego np. Abode Creative Suite.
  • Pisarze
    • Piszą nowe artykuły, felietony i teksty do czasopism, broszur, ogłoszeń itp.
    • Piszą także teksty do produktów video.
    • Doświadczenie w pisaniu i dziennikarstwie
    • .
  • Fotograficy
    • Robią zdjęcia podczas głównych wydarzeń i na zlecenie, np. aby zilustrować felieton lub artykuł.
    • Doświadczenie w tworzeniu obrazów o profesjonalnej jakości.
    • Doświadczenie w RAW i wysokiej jakości formatach JPEG.
    • Znajomość kreatywnej kompozycji zdjęć.
    • Używanie dobrej jakości aparatu (cyfrowe SLR).
    • Wskazana znajomość profesjonalnego oprogramowania fotograficznego, takiego jak Abode Creative Suite i Photoshop.
  • Tłumacze
    • Tłumaczenie artykułów i tekstów z co najmniej jednego języka na inny – osoby dwujęzyczne lub wielojęzyczne w oficjalnych językach (angielski, włoski, francuski i hiszpański).
  • Fotograficy video
    • Produkcja materiałów video.
    • Doświadczenie i znajomość używania wysokiej jakości kamery video i produkcji materiałów video.
    • Umiejętność redagowania video/audio i używania profesjonalnego oprogramowania, takiego jak Abode Premier.
  • Reporterzy terenowi i fotograficy terenowi
    • Franciszkanie Świeccy posiadający doświadczenie i umiejętności dziennikarskie powinni relacjonować ważne wydarzenia związane z FZŚ i sprawami społecznymi w różnych rejonach na całym świecie.
    • Każda wspólnota narodowa mogłaby wyznaczyć takich terenowych reporterów/fotografów.
    • Dla reporterów ważne jest dobre i jasne przekazanie informacji, z cytatami wypowiedzi rozmówców.
    • Dla fotografów istotna jest dobra jakość zdjęć i ich kreatywna kompozycja.


Możliwe jest aby jedna osoba posiadała wiele umiejętności. Nie możemy zaakceptować wszystkich przesłanych propozycji, więc zadecydują lata doświadczenia i dostępność danej osoby.

Prosimy o rozesłanie tej informacji do wszystkich wspólnot w Waszym kraju, aby znaleźć wolontariuszy do opisanych powyżej zadań. Odpowiedzi do 15.09.2018 r. tylko na adres mailowy: m.janian@lgu.edu.lb. Należy w korespondencji podać dane: Kraj, imię i nazwisko, język, adres mailowy, dostępność i lata doświadczenia.

Z braterskim pozdrowieniem
Michel Janian
Tłumaczenie tekstu s. Maria Teodorowicz, delegat do CIOFS

PIELGRZYMKA POGŁĘBIENIA WIARY
I UMOCNIENIA W POWOŁANIU FRANCISZKAŃSKIM
Sanktuaria Włoch: 5-14 maja 2018 r.

Wczesnym rankiem dnia 5 maja 2018 r. przed siedzibę Rady Narodowej FZŚ w Warszawie podjechał autokar Franciszkańskiego Biura Turystyczno-Pielgrzymkowego PATRON. W ten sposób zaczęła się pielgrzymka – REKOLEKCJE W DRODZE – zorganizowana przez Radę Narodową FZŚ do Sanktuariów we Włoszech – Pielgrzymka pogłębienia wiary i umocnienia w powołaniu franciszkańskim. W drodze zatrzymaliśmy się w Chorzowie, gdzie dołączyli do nas kolejni pielgrzymi i razem uczestniczyliśmy we Mszy św. Podróżując wysłuchaliśmy konferencji o. Mariana o naśladowaniu cnót Matki Najświętszej przez św. Franciszka.
Miejscem pierwszego noclegu było położone w Alpach Julijskich Tarvisio. Opuszczaliśmy je po wysłuchaniu Mszy św. w kościele Ojców Franciszkanów.

Rivotorto
Docieramy do odległego o 3 kilometry od Asyżu Rivotorto, miejsca założenia wspólnoty braterskiej przez św. Franciszka. Pierwsza Wspólnota braci św. Franciszka liczyła 12 braci. Franciszek ułożył dla nich Regułę niezatwierdzoną. Uczestniczyliśmy we Mszy św. odprawionej przez sprawujących nad nami duchową opiekę Ojców: Nikodema Sobczyńskiego OFM i Mariana Jarząbka OFM Conv. Przyjęliśmy komunię św. pod dwiema postaciami. Wysłuchaliśmy konferencji o. Nikodema o naszej Regule.
W tutejszej świątyni przechowywane jest tzw. Święte Tugurium (Sacro Tugurio), chatki w których Fran-ciszek zbierał się z pierwszymi braćmi. Tugurium składa się z trzech części: w środku kapliczka, po lewej stronie kuchnia, a po prawej małe dormitorium. Właśnie tam zrobiliśmy wspólne zdjęcie.

[Rozmiar: 428352 bajtów]



Miejsce Święte – Asyż –- Bazylika św. Franciszka
Witaj Ojcze Ukochany. Pełne oczarowanie. Czuję się tu obecność Świętego Franciszka, tak tu pięknie, jest cała historia życia Pana Jezusa, św. Franciszka i jego ideałów – cnót przedstawionych malarsko na sklepieniu Bazyliki. Św. Franciszek bardzo wysoko cenił braterstwo i po śmierci jest wśród braci.

W dolnej części Sacro Convento Jest Kaplica grobu. Spoczywają tu doczesne szczątki Franciszka i Braci: Rufina, Leona, Messo i Anioła, a obok schodów doczesne szczątki Jacobiny- patrycjuszki rzymskiej. Bazylika zachwyca pięknymi zdobieniami, są tam sceny z życia Pana Jezusa od dzieciństwa aż do śmierci. Są tajemnice Wielkiego Tygodnia; jest najstarszy portret św. Franciszka, obrazowo przedstawione trzy cnoty: czystość, ubóstwo i posłuszeństwo. Kapitularz, sala relikwii zawiera pamiątki: autograf, buty, habit, korporały, sznur, skórki przykładane na rany.
Bazylika jest dwupoziomowa, górna część zawiera obrazy wielkich artystów. Są tam sceny z życia św. Franciszka, św. Stanisława – patrona Polski, cuda św. Franciszka, np. jak pogodził ludzi w mieście. Widoczne są ślady po trzęsieniu ziemi, podczas którego zginęło czterech braci, wśród nich jeden Polak. Bazylika św. Franciszka, to najpiękniejszy dom modlitwy. Kto odwiedzi tę Świątynię, otrzyma odpust zupełny.

Asyż – Bazylika Matki Bożej Anielskiej i Bazylika Świętej Klary
W dolnym Asyżu na wzgórku jest świątynia Matki Bożej Anielskiej. Znajduje się tu wiele pamiątek- świętości. Wewnątrz jest maleńki Kościółek – Porcjunkula i my tam byliśmy wewnątrz. Byliśmy w miejscu za którego nawiedzenie uzyskuje się odpust zupełny. Odpust ten wiąże się z podaniem, według którego Matka Boża, ukazując się św. Franciszkowi w otoczeniu aniołów, miała powiedzieć, że w zamian za jego gorliwość w staraniach o zbawienie dusz, może on poprosić o łaskę, jaką zechce. Św. Franciszek prosił, aby wszyscy, po odbytej ze skruchą spowiedzi i po nawiedzeniu kaplicy Porcjunkuli, mogli otrzymać odpust zupełny i przebaczenie wszystkich grzechów.
Byliśmy też w Bazylice św. Klary. Śpi sobie tam św. Klara w kryształowej trumnie snem wiecznym jak żywa.
Na Alwerni długo modliliśmy się z o. Marianem w Kaplicy Stygmatów, bo właśnie na tej górze w 1224 roku św. Franciszek został naznaczony ranami męki Pana Jezusa. Jak wiele skarbów przechowują te miejsca, jak wielkim darem móc tam przebywać.
Pobyt tutaj to okazja na wyciszenie, refleksję i pytanie o to co dalej, jak mamy swoje powołanie realizować żyjąc w świecie, tak bardzo dziś zlaicyzowanym, pełnym przemocy, wojen, terroryzmu.

[Rozmiar: 447917 bajtów]



Rzym
W Rzymie byliśmy dwa dni. Po dość długim oczekiwaniu w kolejce okrążającej plac przed Bazyliką św. Piotra, weszliśmy do środka. Pierwsze kroki skierowaliśmy ku przepięknej figurze Maryi z Jezusem – Piety, podziwiając kunszt tego arcydzieła. Nawiedziliśmy sarkofag z doczesnymi szczątkami św. Jana Pawła II, relikwie św. Jana XXIII, ołtarz i grób św. Piotra. Najwięcej czasu poświęciliśmy na spacer po mieście, zwiedziliśmy kościół św. Agnieszki, Bazylikę Matki Bożej Większej, Bazylikę św. Jana na Lateranie i fontannę di Trevi. Zmuszeni do powrotu przez ulewny deszcz.

Drugi dzień: Śpieszymy na audiencję generalną Ojca Świętego Franciszka. Wśród powitań i Franciszkański Zakon Świeckich był wymieniony. Ojciec Święty jeździł wśród pielgrzymów zamkniętym samochodem. Wygłosił konferencję tłumaczoną na różne języki. Były żywiołowe powitania. Polska flaga powiewała nad naszą grupą. Dalszą część dnia poświęciliśmy na zwiedzanie Bazyliki Papieskiej św. Pawła za Murami – istne cudo. Jest tam ołtarz, przy którym Mszę Świętą może odprawiać tylko papież – symbolizuje go biały tron. W jednej z bocznych kaplic mieliśmy Mszę Świętą. Pobyt w Rzymie był bardzo bogaty we wrażenia duchowe i artystyczne. Piękne dwa dni. W Bazylice tej są portrety wszystkich papieży, panujący jest oświetlony.
W tych rzymskich dniach – gdy nogi odpoczywały – głowy i serca karmiły się konferencjami naszych duchowych przewodników: o. Mariana o słowach papieży św. Jan XXIII – tercjarza franciszkańskiego i św. Jana Pawła II do tercjarzy: Studiujcie i rozważajcie Regułę; praz o. Nikodema i Listach św. Pawła.

[Rozmiar: 367667 bajtów]



Pompeje
Miasto całkowicie zniszczone wybuchem wulkanu, zostało odbudowane na ruinach spowodowanych wybuchem wulkanu. Odkopane spod popiołów wulkanicznych wielkie obszary tego miasta robią niesamowite wrażenie i budzą refleksje nad kruchością naszego ziemskiego życia.
A to miejsce potrafi budzić nadzieję – myślę tu o nawiedzonym przez nas Papieskim Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej z obrazem Matki Bożej Pompejańskiej. Pomysłodawcą i twórcą tych działań stał się uprzednio nawrócony bardzo bogaty prawnik Bartłomiej Longo. Jego droga do świętości została oparta na natchnieniach, które usłyszał w głębi serca: „Kto szerzy różaniec, ten jest ocalony”. Bartłomiej Longo oddał się całkowicie na służbę Maryi , poświęcając wszystkie siły i majątek.
Z historią i duchowością tego miejsca zapoznał nas o. Nikodem w konferencji „Pompeje: Matka Boża Różańcowa”.



San Giovanni Rotondo – wizyta u św. Ojca Pio
Św. Ojciec Pio to taki bliski nam Święty. Znaliśmy go jako spowiednika niestrudzonego, wnikającego w sumienia, o zdolnościach bilokacyjnych. Tu, w San Giovanni Rotondo, poznaliśmy Jego życie i wspaniałe dzieło Jego życia. Na Chrzcie Świętym otrzymał imię Franciszek. Był chorowitym dzieckiem, ale wybranym przez Pana dla dokonania tak wielkich dzieł. Mimo kłopotów zdrowotnych doszedł do kapłaństwa w 1910 roku, a w 1918 otrzymał pięć ran Chrystusowych znaków męki. Ojciec Pio poznał wszystkie rodzaje cierpień i z tego powodu poświęcił swe życie niesieniu pomocy cierpiącym. Zmagając się ze zdrowiem i ze zbiórką funduszy na wybrany cel rozpoczął realizację marzenia czy nakazu Bożego i już w 1940 roku powstał oficjalny Komitet budowy kliniki – Domu Ulgi w Cierpieniu. Celem Ojca Pio było przynieść ulgę w cierpieniu, by dotrzeć do duszy. Sam O. Pio określał ten szpital jako Klinikę Dusz. Liczni chorzy z całego świata odzyskują tu zdrowie i pokój serca. Ojciec Pio wciąż tu jest i działa cudownie, najpierw w starym sanktuarium, a teraz w nowym. Postać Ojca Pio w relikwiach spoglądają na Pielgrzymów, którzy wrzucają do pojemnika pod relikwiami Świętego listy. My także prosiliśmy o łaski i dziękowaliśmy Bogu za Opatrzność Bożą, za Franciszkański Zakon Świeckich i zawierzaliśmy nasze rodziny. Nowe Sanktuarium jest oszałamiające – strojne, bardzo bogato złocone. Obok Sanktuarium są dwie trasy Drogi Krzyżowej. Byłam na modlitwie przy relikwiach o. Pio. W drodze zwiedziliśmy miejsca gdzie pracował i gdzie spotkał się z egzorcystą . Mateo. Miejsce to Agnone, była tam w ogrodzie alejka z bardzo pięknymi dużymi różami. To były kolejne przepiękne dwa dni naszego pielgrzymowania. Przeżycia nasze i wiedzę o św. Ojcu Pio ubogaciła nas także konferencja o. Mariana.

[Rozmiar: 374254 bajtów]



Loretto – Sanktuarium Świętego Domku
Miasteczko i Sanktuarium powstały dzięki ludziom i aniołom, którzy w cudowny sposób przenieśli fragmenty Domku z Nazaretu do Loretto. W domku tym w Nazarecie dokonało się wcielenie Słowa Bożego. O tym jak mogło to się stać, opowiadał nam nasz przewodnik artysta – brat Tomasz. Na jednym z kamieni tego Domku udało się odczytać Pozdrowienie Anielskie w języku greckim, na innym „święte miejsce Maryi”. Podobno dokonali tego aniołowie. Tu w Loretto powstała Litania Loretańska.
/> Bazylika zbudowana jest na kształcie krzyża, wokół umieszone są kaplice: kaplica amerykańska – Wniebowzięcia, Kaplica św. Anny, Kaplica św. Józefa zwana hiszpańską, kaplica niemiecka, kaplica polska o patriotycznym wystroju i inne. Figura Matki Bożej Loretańskiej jest z drewna, jest koloru czarnego od płonących świec. W Sanktuarium Loretańskim jest Domek Matki. Tam dokonuje się najwięcej cudów. Szczególne łaski otrzymują ludzie pokornego serca. Tłumy wiernych udają się do Loretto. W Sanktuarium nabyliśmy święty olejek właściwościach uzdrawiających dusze i ciała.

[Rozmiar: 445152 bajtów]



Padwa
Święty Antoni i Jego Bazylika. Mieszkańcy Padwy nazywają Go po prostu Święty. Bazylika jest jednym z największych arcydzieł sztuki światowej. Uznana przez Stolicę Apostolską za Sanktuarium Międzynarodowe, najczęściej odwiedzane przez chrześcijan. Bazylika jest ogromna. Zwieńczona ośmioma kopułami i dwiema wieżami o wysokości 68 metrów. Światło do wnętrza wpada przez trzy duże rozety. Wewnątrz jest wiele kaplic, jest także dziedziniec z ogromną wiekową magnolią; inny dziedziniec z butami pielgrzymów. Sercem Bazyliki jest Kaplica Relikwii, która składa się z trzech części. Podziwialiśmy wszystkie, ale z największą uwagą oglądaliśmy środkową niszę, w której są relikwie Świętego Antoniego. Najważniejszą spośród nich jest język Świętego, jest także żuchwa i fragment krtani. Z uwagą wysłuchaliśmy relacji s. Joanny Berłowskiej z uroczystości przekazania polskich relikwii. Relikwiarz polski ma kształt globusu, zawiera relikwie św. Faustyny i św. Jana Pawła II z zaznaczonymi miejscami pobytu na świecie. Delegacja Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, która przywiozła ufundowany z naszych darów relikwiarz, była bardzo uroczyście witana. Było to wielkie święto u Świętego Antoniego. By poznać skarby znajdujące się w Bazylice, trzeba wiele czasu, a my mieliśmy czas ograniczony i tylko liznęliśmy trochę tego skarbca, ale dzięki Ci Panie za to, za ten ogrom piękności i za pocieszenie serca. Dzięki Ci za konferencję o. Nikodema o padewskim Świętym.

[Rozmiar: 447859 bajtów]



Wenecja
To taki deser pielgrzymkowy. Statek tam i z powrotem. Miasto unikat i takie zupełnie inne, właściwie to bardziej muzeum niż zwyczajne miasto. Przepiękne najprzeróżniejsze wyroby o lśniących barwach. To trzeba zobaczyć, choć raz w życiu, by można było sobie wyobrazić jakie talenty złożył w ludzkie ręce Bóg. Przepiękna Bazylika Świętego Marka, w której uczestniczyliśmy we Mszy świętej w języku włoskim. Było zupełnie inaczej, ale nie mniej pięknie. Była także konferencja o. Nikodema o św. Marku Ewangeliście.

[Rozmiar: 288933 bajtów]



Pilot – Pani Danusia
Mieliśmy szczęście do wspaniałego przewodnika. Przejeżdżając przez poszczególne miejscowości dowiadywaliśmy się o historii, kulturze, sytuacji gospodarczej danego regionu, miasta; taki trochę kurs geografii przedstawiony bardzo ciekawie. opisy miejsc obok których przejeżdżaliśmy jak Wezuwiusz, Gargano i malownicze góry.
Pani Danusia otaczała nas matczyną troską, ciągle nas liczyła, by nikt się nie zgubił. Ponadto posiadała niezwykłą umiejętność uzgodnień, bezkolizyjnych wstępów i godzin na Msze święte, oraz przerw w czasie podróży. Zaimponowała nam dużą wiedzą na każdy temat, cierpliwością i potrafiła delikatnie zachęcać do zakupów i uczestnictwa w następnych pielgrzymkach.



Podziękowanie
Dziękujemy s. Joannie Berłowskiej za trud zorganizowania tak bogatej w treść pielgrzymki. Sądzę, że św. Franciszek i św. Antoni osobiście czuwali nad organizacją, bo tak dobrze wszystko się układało. Pilotka- Pani Danuta imponowała umiejętnością, wiedzą i elegancją w kontaktach z pielgrzymami.

[Rozmiar: 169826 bajtów]

 
Kapłani: o. Nikodem i o. Marian codziennie sprawowali Msze św., uczyli, uświęcali, porywali nas do coraz nowych przeżyć modlitwą, konferencjami, świadectwem życia, a także dowcipem. I jeszcze ci wspaniali kierowcy – wydawało się, że autokar płynie, takie to było podróżowanie. Ponadto na postojach serwowali nam kawę, herbatę i wodę za grosze. Atmosfera wśród pielgrzymów rodzinna, pomocna, nikt nie narzekał, ale było wiele zachwytów. Warunki noclegowe bardzo dobre.
Ta pielgrzymka to było z pewnością nie tylko moje marzenie: zwiedzić Asyż i gościć w tych świętych miejscach. Marzenia się spełniły i Bogu niech będą dzięki.

Relacja na podstawie wspomnień siostry Bronisławy i brata Michała

Rekolekcje Rycerzy Świętego Franciszka

[Rozmiar: 278341 bajtów]

W dniach 22–29 lipca oraz 4-11 sierpnia 2018 roku odbyły się coroczne rekolekcje Rycerzy św. Franciszka. Po raz kolejny za miejsce naszego pobytu obraliśmy dom życzliwych gospodarzy w Istebnej Połom. Na pierwszym turnusie opiekę nad Rycerzami oraz przebiegiem rekolekcji sprawiali: w pierwszym terminie br. Zbigniew Kołodziejczyk OFMCap, o. Kryspin Maćczak OFM, kapucyńscy postnowicjusze br. Kacper Stec i br. Piotr Zachciał oraz siostry FZŚ: s. Leokadia i s. Sylwia, s. Teresa i s. Elżbieta; z kolei w drugim terminie: br. Zbigniew Kołodziejczyk OFMCap, bracia Janusz i Michał, siostry Leokadia, Agnieszka, Karolina Ania.

W obecnym roku hasłem naszych rekolekcji było wezwanie: „Braciszkowie skrzydlaci chwalcie Boga”. Zarówno na pierwszym jak i drugim turnusie dzieci wraz z animatorami stworzyli plakat z hasłem rekolekcji, na którym zostały przyklejone wylosowane wcześniej oraz podpisane naszymi imionami ptaszki. Każdy dzień rozpoczynaliśmy modlitwą i kończyliśmy apelem.

Codziennie również uczestniczyliśmy w Mszy św. Na pogodnych wieczorach Rycerze prezentowali swoje talenty. Na jednym z nich została odegrana scenka o życiu św. Franciszka i św. Klary. Jako że pogoda dopisywała nam niemal każdego dnia od rana do wieczora, mogliśmy spędzać czas na świeżym powietrzu spacerując, zbierając jagody oraz pływając w basenie. Był to bardzo owocny czas zarówno dla dzieci, jak i dorosłych.

Pokój i Dobro!
s. Agnieszka

XXV Pielgrzymka Franciszkańskiego Zakonu Świeckich
do Matki Bożej Jasnogórskiej – 20-21 lipca 2018 roku

Franciszkanie świeccy każdego roku spotykają się na Jasnej Górze, by pokłonić się Matce Bożej – Królowej Zakonu Franciszkańskiego. W tym roku pielgrzymowanie to miało charakter dziękczynienia za dar Reguły odnowionej 40 lat temu przez bł. Papieża Pawła VI. Rok 2018 to kolejny rok Dziewięcioletniej Nowenny przed jubileuszem 800-lecia powstania III Zakonu Świętego Franciszka, którego motto stanowi fragment Listu do wiernych św. Franciszka z Asyżu: „Rodzą Go przez święte uczynki, które powinny przyświecać innym jako wzór”.

[Rozmiar: 183312 bajtów]

Jak zawsze pobyt w tym miejscu rozpoczął śpiew hymnu Bogurodzica, dziewica, Bogiem sławiena Maryja! Apel Jasnogórski prowadził asystent narodowy FZŚ o. Nikodem Sobczyński OFM. Rozpoczął go od modlitwy św. Franciszka: Bądź pozdrowiona, Pani, święta Królowo, święta Boża Rodzicielko, Maryjo, która jesteś Dziewicą, uczynioną Kościołem i wybraną przez najświętszego Ojca z nieba, Ciebie On uświęcił z najświętszym, umiłowanym Synem swoim i Duchem Świętym, Pocieszycielem, w Tobie była i jest wszelka pełnia łaski i wszelkie dobro. Bądź pozdrowiona Pałacu Jego, bądź pozdrowiona Przybytku Jego, bądź pozdrowiona Domu Jego, bądź pozdrowiona Szato Jego, bądź pozdrowiona Służebnico Jego, bądź pozdrowiona Matko Jego. I wy wszystkie święte cnoty, które Duch Święty swą łaską i oświeceniem wlewa w serca wiernych, abyście z niewiernych uczyniły wiernych Bogu.

Tymi słowami pragniemy uwielbiać Ciebie, Matko i dziękować za Twoją wielowiekową opiekę nad nami i nad Polską, naszą Ojczyzną. Maryjo, Jasnogórska Królowo Polski, stajemy przed Twym cudownym wizerunkiem w godzinie apelu, by wypowiedzieć powtarzane tu od wieków słowa: Jestem. Pamiętam. Czuwam. I wyznawać, że jesteś naszą Matka i Królową, że przy Tobie chcemy trwać, rozpalać w naszych sercach gorąca miłość do Ciebie. Wpatrywać się w Twe piękno, wsłuchiwać się w Twoje słowa. Nade wszystko zaś przez Twe pośrednictwo nieść nasze uwielbienie, dziękczynienie, naszą modlitwę do Boga Ojca. Ty bowiem czynisz wszystko, abyśmy odnajdywali się jako Jego wierne i kochające Go dzieci.
Stajemy dziś, jak i każdego dnia, przed Tobą jako wspólnota wiary, jako Kościół reprezentowany we wszystkich swych stanach. Stoją sprzed Tobą kapłani, zakonnicy, siostry zakonne, są wierni świeccy – starsi, ojcowie i matki, ludzie młodzi, dzieci, są też przedstawiciele Franciszkańskiego Zakonu Świeckich przybyli na doroczną pielgrzymkę. A z nami tu obecnymi łączy się duchem i modlitwą, dzięki przekazowi radia i telewizji, niezliczona rzesza Twoich czcicieli. I każdy z nas przynosi niejako siebie, ze swoimi troskami i radościami, sukcesami i porażkami, z trudem codziennych zmagań, przynosi swoje pragnienia i intencje, także te, które powierzyli nam inni, by je Tobie przedstawić. Prosimy abyś zanosiła je przed tron Boży. Ale nade wszystko pragniemy przez Ciebie dziękować Bogu. Wszak każdy z nas doznaje Jego ojcowskiej miłości i zatroskania, każdy z nas otrzymuje tyle łask i darów z Jego nieskończonego miłosierdzia.
My, duchowi synowie i córki św. Franciszka z Asyżu – zgromadzeni na pielgrzymce pod hasłem: „Rodzą Go przez święte uczynki, które powinny przyświecać innym jako wzór” – pragniemy dziękować za ośmiowiekową duchowość franciszkańską, za 25 lat Reguły franciszkanów świeckich w nowych strukturach w Polsce, a także pragniemy modlić się za Kościół powszechny, za nasz polski Kościół, za biskupów, kapłanów, osoby konsekrowane, wszystkich wiernych, oraz za naszą Wspólnotę Franciszkańskiego Zakonu Świeckich. Bo Ty, Maryjo, jesteś Matką Kościoła, jesteś naszą Matką. Modlić się chcemy za naszą ojczyznę, o jej wierność Bogu. By była wciąż królestwem Twego Syna i Twoim. Ty bowiem, Maryjo, uczysz nas, że zawierzenie Bogu, wypełnianie Jego woli jest największym dobrem każdego człowieka i każdego narodu. Ty, Matko, uczysz, że tylko więź z Bogiem napełnia człowieka i cały naród pokojem, dobrem, sprawiedliwością, wzajemną miłością, poszanowaniem siebie, dostrzeżeniem wartości i godności każdego człowieka oraz zatroskaniem o drugiego, a zwłaszcza najbardziej potrzebującego bliźniego. Jakże pragniemy, aby w naszym narodzie, w naszej Ojczyźnie, takie postawy, dążenie, wartości płynące z Ewangelii były wciąż żywe, były strzeżone i przekazywane kolejnym pokoleniom, bo przecież przez nie rodzimy Chrystusa, nieskończoną miłość. Tobie, Maryjo, powierzamy nasze pragnienia wierności Bogu, Chrystusowi, Krzyżowi i Ewangelii.
Ucz nas ukochana Matko jak mamy się wsłuchiwać w Boży głos nieustannie zwiastowany nam z kart Pisma świętego rozbrzmiewające wciąż w nauczaniu Kościoła, ujawniany w natchnieniach modlącego się serca. Wspomagaj nas byśmy otwierali się na to Boże orędzie zbawienia, byśmy umieli czytać znaki, które daje nam Bóg, gdy przemawia w prostych zdarzeniach naszego życiu, ostrzega, napomina, a nade wszystko objawia swą miłość i miłosierdzie.
Wstawiaj się za nami Pani, byśmy mieli odwagę żyć Ewangelią. Byśmy mieli odwagę w czyn wprowadzać przykazania Boże, zwłaszcza to pierwsze i najważniejsze: przykazanie miłości Boga i bliźniego. Byśmy, pozostając w Twojej szkole wsłuchiwania się w Boże słowo, w szkole zawierzenia, czuwania i modlitwy, potrafili odróżniać czyste dobro, autentyczne wartości budujące życie i przynoszące szczęście od złudnych obietnic i pokus układania swego życia według narzucających się dziś ideologii łudzących spełnieniem i rzekomym szczęściem, a faktycznie prowadzących ostatecznie do zagubienia, rozczarowania, jako że bez Boga i uszanowanie Jego praw nic trwałego nie można zbudować. Maryjo, Matko bądź z nami w każdy czas, byśmy mogli stale wyrażać nasze: Jestem, Pamiętam i Czuwam. Bo śpiewając „Jestem” deklarujemy, iż wierzymy, że jesteśmy miłowani i ogarniani miłością Boga, która się objawiła w odkupieniu i miłością Chrystusa, który tego odkupienia dopełnił przez krzyż. I wreszcie miłością Matki, która stała pod krzyżem i z serca Syna przyjęła do swego serca każdego człowieka. Śpiewając „Pamiętam” wyrażamy, że chcemy rozważać tę Miłość jaką jesteśmy miłowani. I coraz bardziej zgłębiać jej boską i ludzką wielkość. Śpiewając „Czuwam” wyrażamy, że staramy się być ludźmi sumienia, że tego sumienia nie zagłuszamy i nie zniekształcamy, nazywamy po imieniu dobro i zło. Wypracowujemy w sobie dobro, a ze zła staramy się poprawiać, przezwyciężając je w sobie. Matko najświętsza, Pani Jasnogórska, pomóż nam i daj być światłem, daj nam tak strzec Jezusa byśmy nigdy nie przerwali łączności z Nim. Daj nam odwagę i daj nam dojść do Ciebie wbrew złym prądom, wbrew pragnieniom niszczenia duszy dzieci i młodzieży, rodziny, ducha ludzkiego. Daj nam zwyciężać i Ty zwyciężaj w nas. Amen.

- - - - - - - - - -

Po Apelu Jasnogórskim rozpoczęło się nocne czuwanie trwające do godziny 4, animowane przez s. Jolantę Bogdanów OFS i o. Andrzeja Romanowskiego OFMCap, prowadzone przez Regiony: częstochowski, poznański, warszawski, lubelski, białostocki, gdański, katowicki oraz wspólnotę z Białorusi. – O północy pielgrzymi uczestniczyli we Mszy św. sprawowanej przez o. Nikodema Sobczyńskiego OFM, podczas której konferencję wygłosił o. Jan Fibek OFMCap.

Wprowadzenie
Drodzy Kapłani – zwłaszcza asystenci wspólnot i regionów FZŚ oraz kapłani tercjarze, drodzy Bracia i Siostry franciszkanie świeccy. Matce Boga, chcemy polecać nasz czas w tym sanktuarium Kany Galilejskiej dla Narodu Polskiego, zbieramy się tu, jako franciszkanie – tercjarze i tercjarki, na kolejne nasze wesele, i jak zawsze wydaje się, że wszystko dobrze przygotowane. Można ucztować. W trakcie jednak tych pierwszych godzin czuwania w niejednym sercu pojawiły się jakieś nowe myśli lub postanowienia. Czy jednak zawsze są to same sukcesy? Chyba nie, czasem towarzyszy nam w tych natchnieniach niepokój.

Tegoroczny temat czuwania brzmi: Rodzą Go przez święte uczynki, które powinny przyświecać innym jako wzór. Próbujmy przejść od słów do uczynków, również w przestrzeni naszej modlitwy, zdobywajmy się coraz bardziej na akceptację woli Boga, nawet jeśli nie wygląda zbyt atrakcyjnie.

Uwierzyć w prośbę Matki
Tak samo spodziewali się samych sukcesów, i dobrej zabawy, goście przychodzący na wesele do Kany. Nikt nawet nie spostrzegł, że brakuje tego, czego na weselnym przyjęciu nie powinno nigdy zabraknąć. I mimo późnej pory, zmęczenia, bo niektórzy z nas podróżowali wiele setek kilometrów, trzeba nam odczuć spoczywający na nas wzrok Matki Bożej, i wpatrzony w nią wzrok Pana Jezusa.

Wina już nie mają! Te słowa były wtedy dosłyszane tylko przez Pana Jezusa, i dziś nie muszą wiedzieć o tym wszyscy. W tych spotkaniach modlitewnych nie zawsze panujemy nad wszystkimi naszymi słowami i myślami, zawsze jednak powinniśmy panować nad naszą wolą i chcieć tego, co pragnie Pan Bóg. Z wielkim pragnieniem by Duch Święty realizował w naszym imieniu to, co najbardziej potrzebne. „Wstawiał się w błaganiach niewysłowionych” jak mówi św. Paweł. Na początku tej liturgii, potwierdźmy jeszcze raz, że nawet, jeśli nie słyszeliśmy wyraźnie prośby Matki Bożej, to Ona ją w naszym imieniu na pewno sformułowała.

Posłuchać nakazu Chrystusa
Skoro wiemy, że prosi za nami Matka, w sprawach, o których jeszcze nie musimy mieć pojęcia (bo wystarczy że Ona wie czego potrzeba), to powinniśmy uwierzyć, że usłyszymy słowa Pana Jezusa, który nam podpowie co jest konieczne.

Kiedy padło polecenie napełnijcie stągwie wodą to musiało ono wywołać zdziwienie, choćby takie, po co przygotowywać wodę na „oczyszczenie rytualne” skoro powinno ono (i zapewne miało miejsce) być na początku tej weselnej uroczystości. Nie jest to koniec, bo jeszcze przyjdzie kolejne polecenie – zaczerpnijcie i zanieście staroście.

To są bardzo bogate treści i trzeba zobaczyć je w relacji do nas samych. Pan Jezus mówi do nas i oczekuje posłuszeństwa. Kiedy poleca to nie jest to zaproszenie do jednorazowego gestu, chodzi o przynajmniej kilkuminutowy proces, i zaproponowany do wspólnotowego działania. Nie czyni to jeden ze sług (tylko wielu), nie pomaga im Chrystus (mógł wypełnić te stągwie swoim działaniem), i oczekuje, że jeszcze zdobędą się na odwagę by nabierać z tej właśnie kadzi.

Sprawdzenie w posłuszeństwie Kościołowi
Mamy więc co odszukiwać w sytuacjach dzisiejszej pielgrzymki, Bóg mówi, a nam trzeba ten roz-poczęty proces doprowadzić do celu, poprzez przyniesienie jego owocu do przełożonych. Tak postępował św. Franciszek z Asyżu, z każdym zdaniem usłyszanym od Boga przychodził później do władzy kościelnej. Dotyczy to bardzo wyraźnie miejsca powstawania reguły czy zatwierdzania odpustu Porcjunkuli.

Posłuszeństwo okazywane wtedy Kościołowi pomaga zobaczyć, jak za każdym razem rodzi Boga przez święte uczynki. Staje się płodny poprzez zaufanie tej Matce Kościół, która go wychowuje; a czasem karci.

Przykład wychowania
Resztę szczegółowych rozwiązań tego dialogu z Kany Galilejskiej niech pokaże wspomnienie osoby kapłana, bardzo mocno związanej z duchowością franciszkańską kandydata na ołtarze biskupa Antoniego Małeckiego, pochowany jest w Warszawie, a napis na grobie mówi że to biskup leningradzki. Otóż w czasie procesu wytoczonego mu przez władze komunistyczne w Moskwie, zanim skazano go na katorgę w lagrach, przytoczył wydarzenie ze swego dzieciństwa. Posłuchajmy co mówił (w czasie procesu abpa Cieplaka).

Wiele powiedziano tu o moich towarzyszach, ale ani słowa o mnie. Uzupełniam więc tę lukę, boŹwiem moje obecne stanowisko religijne wynika z pewnego wydarzenia, które miało miejsce w moim dzieciństwie. Pochodzę ze starej bogatej rodziny szlacheckiej; mój ojciec, który był inżynierem wojŹskowym za czasów cara Mikołaja I, nauczył mnie kochać i szanować wszystkich ludzi. Gdy miałem lat 12, byłem dzieckiem bardzo próżnym. Kiedyś nawymyślałem stróżowi naszego domu i nazwałem go durniem. Kiedy mój ojciec się o tym dowiedział, posłał po mnie. Gdy wszedłem do jego gabinetu, stary stróż siedział naprzeciw ojca, a ten rzekł do mnie: «Uklęknij, pocałuj go w rękę i przeproś!», co też uczyniłem. Wypadek ten wpłynął na całe moje dalsze życie. Gdyby sędziowie byli chrześcijanami, powiedziałbym im, że Bóg użył tego sposobu, by powołać mnie na księdza i nauczyć mnie miłości do biednych.

Wsłuchać się w głos i wypełniać wskazania
Te wezwania są delikatne, ale za każdym odwzajemnionym krokiem, coraz skuteczniejsze. Ojcow-skie upomnienie u podstaw powołania kapłańskiego, i życia ideałami ewangelicznymi przy organizowaniu placówki oświatowo-wychowawczej dla najbiedniejszych dzieci ze stolicy Rosji. Może nie warto lękać się tych upomnień, co więcej mówić o doznanych trudnościach wobec tych, którzy budują świat bez posłuszeństwa Panu Bogu.

Może potrzeba, by dosłyszane było to upomnienie Pana Jezusa, skierowane do Matki Niepokalanej, trudne ale skuteczne sformułowanie: „Co mi do tego, Niewiasto”. Faktycznie nie nadeszła jeszcze chwila, by wszystko otrzymać, ale jest zawsze czas na dialog wiary, i nie warto pozostawiać go tylko w połowie zrealizowanym. Spróbujmy zobaczyć jak proste były relacje Matki i Syna, skoro posługuje się mową, która jakby nas zmyliła. Co mi do tego, nie znaczy, że Bóg nic nie zrobi. Dla Matki Bożej jest zachęta, by rozpocząć rozmowę z ludźmi. Podpowiedzieć im posłuszeństwo wobec woli Boga.

Trzeba stracić, by zyskać nowe myślenie
W przestrzeni tego, że dzieje się coś niezgodnego z wolą moją, a prowadzi to do odkrycia woli Pana Boga, warto przytoczyć przykład opowiedziany przez ewangelizatora Jose Prado Flores zatytułowany „Zepchnij krowę!”:
Pewien bardzo bogaty biznesmen wybrał się któregoś dnia ze swoim synem na spacer do lasu. Szli, szli i w pewnym momencie zorientowali się, że się po prostu zgubili. Po długich poszukiwaniach drogi znaleźli rzekę; postanowili iść jej nurtem będąc pewnymi, że znajdą jakiś dom w pobliżu. Zapadał zmrok, który zaczął ogarniać całą okolicę, gdy oni zmęczeni, bez sił do dalszej wędrówki, zgłodniali wreszcie znaleźli mały drewniany domek. Mieszkańcy domku przyjęli przybyszów pod swój dach z wielką gościnnością, podając im na kolację twaróg. Ojciec i syn zjedli tak, jak by nigdy w życiu nie spożywali twarogu. Dalej opowiadanie mówi, że ustalono, że jedynym karmicielem farmerskiej rodziny jest krowa, i ona też przeszkadza w poszukiwaniu nowej struktury funkcjoŹnowania rodziny, bo jest to dosyć wygodne. Kiedy więc odchodzili z tego miejsca nazajutrz, ojciec nakazał synowi by zrzucił krowę do wąwozu. Co zakończyło się złamaniem nogi przez zwierzę, ale też i niekończącymi się wyrzutami sumienia u syna. Po śmierci ojca gdy, jako jedyny spadkobierca majątku, wrócił by wynagrodzić wyrządzoną krzywdę odkrył, że wszystko się zmieniło po straci jedynej karmicielki. Rodzina poszukała zabezpieczenia w postaci większej hodowli zwierząt i na miejscu odnalazł nie tylko znajomy dom, ale i dobrze prosperujące zakłady przetwórstwa mięsnego.
Tak oto co było stratą przyniosło wielki zysk!

Tak, dopóki nie strącimy swojej KROWY do wąwozu, dopóty będziemy jeść ciągle śmietanę, ser i pić tylko mleko. Logicznym jest, że nowe wino należy wlewać do nowych bukłaków, choć jest to czasami bardzo trudne, gdy żyjemy skostniałymi zwyczajami w życiu codziennym i w wierze.

Jeżeli zamierzamy działać cały czas tak samo, bez innowacji i rozwijania się, zawsze w ten sam sposób, to nigdy nie zajdziemy daleko. Jeżeli chcesz wyjść poza swoje skostniałe horyzonty, musisz coś stracić! Musisz pozbyć się wszystkiego, co powoduje, że nie rozwijasz się, że powoli cofasz swój rozwój do takiego stopnia, aż nie jesteś w stanie piąć się w górę. Jest to może i szokujące, a zarazem trudne, ale czasami jedyne wyjście, by znowu stanąć na nogi.

Spróbuj stracić dla Chrystusa
Tematem naszego dzisiejszego spotkania modlitewnego jest pouczenie św. Franciszka, o tym jak przynosić światu Boga: Rodzą Go przez święte uczynki, które powinny przyświecać innym jako wzór. Spróbuj więc stracić, zamiast robienia zapasów kosztownych napojów wlej w to miejsce to co nakazuje Chrystus, a przekonasz się jak starosta weselny, że to dużo lepsze wino. Zamiast po swojemu spierać się ze światem spróbuj, jak tercjarz sł. Boży bp. Antoni Małecki, klęknąć i przeprosić za swój grzech. Zamiast zadowalać się tym, że wystarczy dla ciebie, popróbuj „zepchnąć swoją krowę dobrobytu”, by zobaczyć jak Bóg pomnoży twoje czyny, by służyły dla dobra innych.

- - - - - - - - - -

[Rozmiar: 60319 bajtów]

W sobotni poranek, 21 lipca 2018 roku, uczestnicy pielgrzymki wysłuchali konferencji ks. dra Marcina Sobiecha, asystenta Regionu Białostockiego FZŚ: „Reguła Papieża Pawła VI realizacją powołania franciszkanów świeckich” odczytanej (pod nieobecność autora) przez o. Andrzeja Romanowskiego OFMCap.:

Drodzy Bracia i Siostry z Franciszkańskiego Zakonu Świeckich! Pozdrawiam was bardzo serdecznie. Żałuję, że nie mogę być z Wami na tegorocznej pielgrzymce naszego Zakonu do stóp Jasnogórskiej Matki i Królowej, ale łączę się z Wami w tym czasie w modlitwie i jestem z Wami swoim sercem. Bieżący rok jest dla każdego z nas wyjątkowym czasem, kiedy dziękujemy Dobremu Bogu za nową Regułę zatwierdzoną przez błogosławionego Papieża Pawła VI czterdzieści lat temu. Ten rok dla każdego z nas powinien stać się rokiem, kiedy na nowo weźmiemy Regułę do naszych dłoni i odczytamy ją, a przede wszystkim z jeszcze większą gorliwością podejmiemy się jej realizacji. Czym jest reguła zakonna? Definicja odpowiada bardzo krótko: „Reguła zakonna (od łac. regula) to zbiór podstawowych przepisów dotyczących codziennego życia zakonnego, charakterystyczny zwłaszcza dla pierwszych form życia zakonnego w chrześcijaństwie. Najczęściej regułę ustanawiał lub przyjmował założyciel zgromadzenia”. Na przestrzeni wieków Franciszkański Zakon Świeckich posiadał kilka reguł. Należy tu wspomnieć na początku list naszego Serafickiego Ojca do wszystkich wiernych, następnie Regułę papieża Mikołaja IV, który w 1289 roku uroczyście ogłosił ją bullą Supra montem, a którą kierowali się tercjarze przez prawie 600 lat oraz Regułę Leona XIII z 1883 roku ogłoszoną w konstytucji apostolskiej Misericors Dei Filius.

Obecny tekst ma 40 lat, ale czy rzeczywiście jest on dla każdego z nas pomocą do realizacji naszego powołania? Ośmielę się pójść dalej: Czy mamy tekst reguły wyryty w naszym sercu jako drogowskaz realizacji franciszkańskiego powołania? Kiedy wczytamy się z uwagą w Świętą Regułę i uczynimy ją przedmiotem naszych rozważań, a nawet medytacji, myślę, że każdy zauważy, iż jest ona, nie boję się użyć takiego sformułowania, lekarstwem dla współczesnego świata, a w tej myśli trzeba by pójść dalej – Franciszkański Zakon Świecki jest nadzieją dla odnowy moralnej i duchowej współczesnych czasów. Reguła w swojej treści jest ponadczasowa, ale też jest przypomnieniem zasad życia doskonałego chrześcijaństwa w Kościele Bożym. Jedną z najistotniejszych części tejże Reguły, który ukazuje jak my – świeccy franciszkanie – winniśmy realizować nasze powołanie jest II rozdział, który każdemu z nas indywidualnie przypomina i ukazuje drogę wyznaczoną przez Chrystusa, a którą w doskonały sposób zrealizował św. Franciszek z Asyżu.

Reguła przypomina już u samego początku czym zachwycił się Seraficki Ojciec i co stało się dla niego najistotniejsze. To tekst Ewangelii. To w niej znalazł Chrystusa oraz sposób na swoje życie. Św. Franciszek doskonale zrozumiał słowa św. Hieronima, wielkiego Ojca Kościoła, który mówił, że nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa. Franciszek w Ewangelii poznał i usłyszał Jezusa. Każdy z nas, bez wyjątku, jest zobowiązany do codziennej lektury Świętej Ewangelii, bo tam są zawarte słowa życia wiecznego, tam są rozwiązania naszych problemów, tam są słowa pocieszenia, tam są drogowskazy, tam jest sam Bóg. Jeżeli Franciszkanin świecki nie czyta Pisma Świętego, to pytam się: w jaki sposób realizuje życie ewangeliczne, które jest najistotniejszym sensem drogi franciszkańskiej, w jaki sposób naśladuje św. Franciszka? A czy to nie on sam nas zachwycił, właśnie poprzez swój sposób życia, który tak naprawdę jest sposobem życia samego Chrystusa.

Reguła mówi dalej: „Pogrzebani i zmartwychwstali wespół z Chrystusem przez chrzest, który czyni ich żywymi członkami Kościoła, a jeszcze bardziej złączeni z nim przez profesję, mają stawać się świadkami i narzędziami jego misji wśród ludzi, świadcząc o Chrystusie życiem i słowem. Natchnieni przez świętego Franciszka i z nim powołani do odnowy Kościoła, niech starają się usilnie, aby żyć w pełnej łączności z Papieżem, z Biskupami i Kapłanami, podtrzymując otwarty i ufny dialog, który przynosi obfite owoce apostolskie” (Reg. 6). Zakon nasz jest ściśle włączony w Święty, Powszechny i Apostolski Kościół, którego sposób życia potwierdzali najwyżsi Pasterze. Wszyscy jesteśmy przez Chrzest wszczepieni w Mistyczne Ciało Chrystusa, którym jest Kościół. Jesteśmy w Kościele i bez Kościoła żyć nie możemy. Dlatego też trzeba sobie uzmysłowić, iż na każdego z nas Reguła nakłada wyjątkową miłość do Kościoła, i do wszystkiego co się z nim wiąże. Święty Franciszek w nadzwyczajny sposób miłował Kościół, a przede wszystkim jego sługi. Nigdy nie pozwolił powiedzieć złego słowa na szafarzy świętych sakramentów. I to jest zadanie również dla Franciszkanów świeckich. W świecie, który dziś nie ma szacunku dla nikogo i niczego, kiedy Kościół coraz częściej jest przedmiotem różnorakich ataków, każdy z nas powinien stać na straży dobrego imienia Świętego Kościoła oraz sam troszczyć się o niego często ofiarując w jego intencji swoje bóle i cierpienia.

Najcenniejszym darem jaki otrzymał Kościół Boży jest Eucharystia, która jest fizyczną obecnością Boga pośród jego dzieci. Św. Franciszek w swoich tekstach wielokrotnie mówił o swojej miłości do Jezusa w Najświętszym Sakramencie, ale też wszystkich swoich braci i siostry zachęcał do tej miłości i do kultu oraz szacunku wobec Najświętszego Ciała i Najświętszej Krwi. Reguła również przypomina, że Eucharystia winna stanowić centrum naszego życia: „Franciszkanie świeccy mają zatem doszukiwać się osoby żyjącego Chrystusa i działającego w braciach, w Piśmie Świętym, w Kościele i w czynnościach liturgicznych. Wiara świętego Franciszka, która podyktowała mu słowa: Na tym świecie nie widzę niczego wzrokiem cielesnym z Najwyższego Syna Bożego, jak tylko Najświętsze Ciało i Najświętszą Krew, niech będzie dla nich natchnieniem i drogowskazem w ich życiu Eucharystycznym” (Reg. 5) oraz „Tak, jak Jezus był prawdziwym Czcicielem Ojca, niech i oni uczynią modlitwę i rozważanie duszą swego życia i działania. Niech uczestniczą w sakramentalnym życiu Kościoła, zwłaszcza w Eucharystii i niech włączą się w jedną z form modlitwy liturgicznej, zatwierdzonej przez Kościół na nowo przeżywając tajemnicę życia Chrystusa” (Reg. 8). Jak usłyszeliśmy oprócz Eucharystii, która jest szczytem wszystkich obrzędów liturgicznych i przebywaniem w obecności Boga, Reguła zachęca nas do modlitwy jedną z form modlitwy liturgicznej. Nie ma tu wprost powiedziane o jaką formę chodzi, ale warto może umiłować i włączyć do swoich zwyczajów modlitewnych Liturgię Godzin w formie Jutrzni i Nieszporów i modlić się jednym głosem z całym Kościołem każdego dnia. U Świętego Franciszka jedną z niewielu rzeczy jakie posiadał był brewiarz, sposób modlitwy Kościoła rzymskiego, który przyjął dla swojego Zakonu. Czyż ten przykład Świętego naszego Patriarchy nie powinien być jeszcze większą zachętą, aby każdego ranka i wieczora włączać się w modlitwę tymi samymi słowami, którymi modli się cały Kościół na całym świecie. Warto również przypomnieć, że Liturgia Godzin jest modlitwą tekstami biblijnymi, którymi żył przecież św. Franciszek.

Reguła, jak już wspominałem, jest lekarstwem i antidotum na bolączki współczesnego świata, ale myślę że też na problemy, które dotykają każdego z nas indywidualnie. Nieustannie jest nam powtarzane jacy to my jesteśmy wszyscy ważni, że każdy z nas jest wielką indywidualnością, że we współczesnym świecie, żeby coś znaczy to trzeba mieć, a bez tego jest się nikim. Każdy z nas posiada pewne dobra, niektórzy mniejsze, niektórzy większe. Jak to połączyć z ubóstwem, które, jakby nie było, jest fundamentem Franciszkowej drogi. Reguła mówi: „Chrystus, ufając Ojcu, jakkolwiek łagodnie i z wyrozumiałością traktował rzeczy stworzone, wybrał dla siebie i Swojej Matki życie ubogie i pokorne, tak samo Franciszkanie świeccy niech w zakresie dóbr doczesnych zachowują należyty umiar, zaspokajając swoje potrzeby materialne; świadomi, że zgodnie z Ewangelią są administratorami otrzymanych dóbr na korzyść synów Bożych. Jako przechodnie i przybysze, zdążający do domu Ojca, niech też w duchu Błogosławieństw starają się oczyścić serca ze wszystkich skłonności oraz żądzy posiadania i panowania” (Reg. 11). Reguła nie każe nam wyzbyć się wszystkiego. Ale musimy wiedzieć, Kto jest w naszym życiu najważniejszy, że to Bóg jest dawcą, a tak naprawdę właścicielem wszystkiego i to co nam dano to tylko przejściowa rzecz do naszego funkcjonowania, która ma nam, a może i innym pomóc dojść do radości wiecznych, które tak naprawdę dopiero są autentyczne i prawdziwe. Reguła uczy nas umiejętności dobrego uwartościowania wszystkiego co jest wokół nas.

Święty Franciszek, i tak samo powinni czynić Franciszkanie świeccy, nigdy nie przeszedł obojętnie obok drugiego człowieka. W bliźnim, Seraficki Ojciec, widział zawsze Chrystusa potrzebującego, do którego należy zwrócić się z miłością i szacunkiem: „Jak Ojciec w każdym człowieku, widzi rysy Syna Pierworodnego pośród wielu braci, tak niech Franciszkanie świeccy z pokorą i uprzejmością odnoszą się do wszystkich ludzi, widząc w nich dar Boży i obraz Chrystusa. Niech poczucie braterstwa uczyni ich radosnymi i gotowymi do zrównania się ze wszystkimi ludźmi, a zwłaszcza z tymi najmniejszymi, starając się dla nich o stworzenie takich warunków życia, które byłoby godne stworzeń odkupionych przez Chrystusa” (Reg. 13).

Każdy z nas nie jest wyrwany ze świata, ale jesteśmy w tym świecie i każdy z nas ma w nim konkretne zadanie. Zostaliśmy wybrani i powołani do Franciszkańskiego Zakonu Świeckich. Uczynił to sam Bóg, my tylko odpowiedzieliśmy na jego wezwanie i usłyszeliśmy Jego głos. Ale nie może nasze usłyszenie Boga zatrzymać się tylko na tamtym usłyszeniu, każdy z nas musi nieustannie wsłuchiwać się w Boży głos każdego dnia. Reguła jest pomocą do usłyszenia tego co mówi nam Pan Bóg oraz pomocą do realizacji naszego franciszkańskiego powołania. Trudno będzie mi dojść do doskonałości jeżeli odłożę Regułę na bok i nie uczynię jej jednym z filarów duchowego podążania do Najwyższego śladami św. Franciszka. Nasze franciszkańskie powołanie to nie dzień wstąpienia do Zakonu, to nie złożenie profesji, nasze franciszkańskie powołanie to każdy codzienny dzień i w tym pomaga nam Święta Reguła.

Pozdrawiam was wszystkim naszym wezwaniem POKÓJ I DOBRO, łączę się w modlitwie oraz proszę o nią. „Niech was Pan błogosławi i niech was strzeże; niech wam ukaże oblicze swoje i zmiłuje się nad wami. Niech zwróci oblicze swoje ku wam i niech was obdarzy pokojem”.

- - - - - - - - - -

Następnie franciszkanie świeccy uczestniczyli w Mszy św. na Szczycie, której przewodniczył ks. bp Ignacy Dec, franciszkanin świecki, przewodniczący Rady ds. Apostolstwa Świeckich, biskup świdnicki.

[Rozmiar: 104733 bajtów]

Pielgrzymów powitał o. Mieczysław Polak, podprzeor jasnogórskiego klasztoru: „Drodzy tercjarze, franciszkanie świeccy, którzy żyjąc w świecie według zasad Ewangelii, idąc drogą św. Franciszka z Asyżu dajecie świadectwo i szerzycie charyzmat św. Franciszka. Serdecznie wam życzę w tym jubileuszowym roku 100-lecia odzyskania niepodległości przez naszą Ojczyznę, by spojrzenie Matki z Jasnogórskiego Wizerunku w tym czasie refleksji, zadumy, zastanowienia się nad sobą, nad swoim postępowaniem udzieliło każdemu potrzebnych łask i duchowych mocy do dawania wśród świata świadectwa wiary, pełnienia miłosierdzia, budowania świata bardziej braterskiego i ewangelicznego. Niech w sercach waszych zagości Chrystusowy pokój, który zaniesiony do domów i miejsc pracy napełni wszystkich szczęściem i radością. Pokój i dobro”.

Siostra Joanna Berłowska, przełożona narodowa FZŚ, powitała wszystkich uczestników słowami: – Ekscelencjo Księże Biskupie, Czcigodni Ojcowie Asystenci Narodowi, Regionalni i Wspólnot Miejscowych, Siostry i Bracia z kraju i z zagranicy witam bardzo serdecznie w imieniu Wspólnoty Narodowej Franciszkańskiego Zakonu Świeckich w Polsce.

Witam Młodzież Franciszkańską i Rycerzy św. Franciszka oraz ich opiekunów, Siostry ze Zgromadzeń Zakonnych oraz niezrzeszonych Czcicieli św. Franciszka. Dziś z nami modlą się Siostry i Bracia wraz z Asystentami uczestniczący w europejskim spotkaniu pod nazwą EUFRA, serdecznie witam. Słowa powitania kieruje też do nich s. Emilia Nogaj, organizator spotkania.

Wdzięczni Panu Bogu, a także Czcigodnym Ojcom Paulinom, Stróżom Jasnogórskiego Sanktuarium, za 25 lat pielgrzymowania, stajemy dziś u Tronu naszej Matki i Królowej, aby w Roku Ducha Świętego i czterdziestolecia zatwierdzenia posoborowej Reguły FZŚ przez Ojca Świętego Pawła VI, dać wyraz naszej jedności i miłości do Boga, Kościoła i naszej Ojczyzny obchodzącej w bieżącym roku 100-lecie odzyskania niepodległości po 123 latach niewoli.

Po raz pierwszy jako FZŚ w nowych strukturach zostaliśmy tutaj gościnnie przyjęci w lipcu 1993 roku i uczestniczyliśmy we Mszy św. w Bazylice. Kolejne nasze pielgrzymki były coraz liczniejsze i piękna Bazylika nie mogła już pomieścić wszystkich uczestniczących w Eucharystii, w związku z tym poprosiliśmy Ojca Kustosza o możliwość sprawowania Eucharystii na Jasnogórskim Szczycie, było to w roku 1998. Natomiast od 16 lat nasze pielgrzymowanie poprzedzamy nocnym czuwaniem.

Z okazji dzisiejszego Jubileuszu w sposób szczególny dziękujemy Panu Bogu za Braci i Siostry oraz Asystentów Duchowych, którzy przyczynili się do zorganizowania pierwszej pielgrzymki, a których już Pan powołał do Siebie. Dziękujemy także za tych, którzy nieprzerwanie od 25 lat organizują wyjazdy Wspólnot miejscowych i regionalnych.

W kolejnym roku przygotowań do 800-lecia powstania III Zakonu Św. Franciszka, podczas nocnego czuwania rozważaliśmy słowa św. Franciszka z Listu do wszystkich wiernych: Rodzą Go przez święte uczynki, które powinny przyświecać innym jako wzór.

Pełnić święte uczynki i być wzorem to wielkie zobowiązanie, jakie wyznaczył swoim naśladowcom św. Franciszek z Asyżu, ale możliwe do zrealizowania wówczas, gdy nasze wysiłki połączymy z modlitwą, by wypełniła się w naszym życiu Wola Boża.

Powtarzając za św. Pawłem: wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia, wciąż tego umocnienia potrzebujemy.

Dlatego też od dwudziestu pięciu lat gromadzimy się coraz liczniej w naszym narodowym Sanktuarium, by nieustannie – za przyczyną Matki Najświętszej – dziękować Bogu i prosić o potrzebne łaski dla nas, naszych rodzin, wszystkich wspólnot Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, Młodzieży Franciszkańskiej oraz Rycerzy św. Franciszka w kraju i na całym świecie.

Polecamy przez pośrednictwo Maryi wszystkie sprawy Kościoła i naszej Ojczyzny.

Łączymy się w modlitwie z naszymi Siostrami i Braćmi, którzy nie mogli przybyć z powodu choroby lub podeszłego wieku.

Corocznie podczas kolejnych pielgrzymek uroczystej Mszy św. koncelebrowanej przewodniczyli i umacniali nas swoim słowem pasterskim Księża Biskupi, w tym także wywodzący się z Zakonu Braci Mniejszych lub należący do III Zakonu, oraz Ministrowie Prowincjalni Franciszkańskich Prowincji I Zakonu.

Jest dla nas radością i zaszczytem, że dzisiejszej Eucharystii przewodniczy Jego Ekscelencja Ksiądz Biskup Ignacy Dec, nasz współbrat w Świętym Franciszku. Dziękujemy Ekscelencjo za przyjęcie zaproszenia!

Życzę Waszej Ekscelencji, wszystkim Kapłanom celebrującym tę uroczystą Eucharystię oraz Wam, Drodzy Siostry i Bracia, Bożego błogosławieństwa i opieki Matki Najświętszej Królowej Polski.

Pokój i Dobro!

[Rozmiar: 131063 bajtów]

  
Ks. bp Ignacy Dec, od 45 lat nasz Brat w Zakonie powitał zgromadzonych słowami:


– Siostry i Bracia, podejmujemy najważniejszy punkt w naszej pielgrzymce dwudniowej Franciszkańskiego Zakonu Świeckich. Jesteśmy w Domu Matki. Przystępujemy do celebracji Eucharystii. Bardzo dziękujemy wszystkim tym, którzy nas powitali, szczególnie o. Mieczysławowi, przeorowi, za ciepłe słowa wypowiedziane w imieniu ojców paulinów, dziękujemy też s. Joannie, naszej przełożonej narodowej, i także pani, która powitała gości z Niemiec. Moi drodzy, chcemy Bogu w tej Eucharystii podziękować za pokój i dobro, jaki świat otrzymał od Pana Boga. Bóg jest gospodarzem nieba i ziemi, prowadzi wszystkich nas przez życie, niesie nas w swoich ojcowskich ramionach i także prowadzi narody świata do miejsca naszego ostatecznego przeznaczenia jakim jest wieczność. Moi drodzy pragniemy podziękować za dar Świętego Franciszka i za Jego dzieło, które zostawił na ziemi w postaci trzech zakonów franciszkańskich. Dzisiaj w szczególny sposób dziękujemy za Trzeci Zakon Świętego Franciszka, zakon dla świeckich, tak bardzo Kościołowi potrzebny. Podziękujmy za dobro, które Pan Bóg rozlał przez działalność tych trzech zakonów w ciągu 800 lat. Niech Pan Bóg przyjmie naszą wdzięczność i niech nam dalej błogosławi, byśmy w duchu św. Franciszka kształtowali ludzkie serca poprzez szerzenie pokoju i dobra poprzez życie w postawie rad ewangelicznych – ubóstwa, posłuszeństwa i czystości. Dołączmy do tych intencji ogólnych nasze osobiste intencje, podziękowania i prośby, które mamy w sercu, które przywieźliśmy z naszych wspólnot rodzinnych, parafialnych, wspólnot franciszkańskich. Niech będą dołączone do Najświętszej Ofiary Jezusa Chrystusa, tutaj na ołtarzu Ojczyzny, przed Matką Bożą Jasnogórską.

Podczas Mszy św. ks. bp Ignacy Dec wygłosił homilię:

Czcigodni Ojcowie i Bracia Paulini, stróżowie tego Narodowego Sanktuarium;
Czcigodni Bracia Kapłani Diecezjalni i Zakonni z Ojcami Franciszkanami na czele,
Czcigodni Asystenci Narodowi, Regionalni i Miejscowych wspólnot Franciszkańskiego Zakonu Świeckich;
Droga Siostro Joanno, Przełożona Narodowa Franciszkańskiego Zakonu Świeckich,
Wszyscy: Siostry i Bracia, członkowie Franciszkańskiego Zakonu Święckich,
Drodzy Pielgrzymi, czciciele Matki Bożej Jasnogórskiej!


Szczególnym fenomenem polskiej religijności są pielgrzymki z różnych stron Polski i zza granicy do Polskiej Kany, na Jasną Górę. W ostatnim czasie, przez świętem Matki Bożej Szkaplerznej, przybyły na Jasną Górę pierwsze tegoroczne pielgrzymki piesze, zwłaszcza dwie największe: z archidiecezji poznańskiej i archidiecezji przemyskiej. Niemal do końca sierpnia będą przybywać następne pielgrzymki piesze ze wszystkich polskich diecezji. W międzyczasie przez cały rok przybywają pielgrzymki autokarowe, rowerowe, motocyklowe, samochodowe różnych stanów, grup społecznych i zawodowych oraz pielgrzymi indywidualni z Polski, Europy i świata. Wczoraj i dzisiaj melduje się u Matki Bożej Jasnogórskiej, Matki i Królowej naszego Narodu, XXV Jubileuszowa Ogólnopolska Pielgrzymka Franciszkańskiego Zakonu Świeckich. Nasza jubileuszowa pielgrzymka, jak słyszeliśmy, przybywa w Roku Ducha Świętego, w ramach Dziewięcioletniej Nowenny przed 800. rocznicą powstania III Zakonu Świętego Franciszka, w 40-lecie zatwierdzenia odnowionej Reguły Franciszkańskiego Zakonu Świeckich przez papieża bł. Pawła VI, w roku setnej rocznicy odzyskania niepodległości przez naszą Ojczyznę. Przybywamy do Maryi, by odnowić i pogłębić franciszkański charyzmat osób świeckich tak bardzo potrzebny Kościołowi powszechnemu i Kościołowi w Polsce. Przybywamy, by podziękować Panu Bogu i Matce Najświętszej za dar św. Franciszka dla Kościoła. Przybywamy, by zaczerpnąć na tym szczególnym miejscu duchowej energii i mocy do pełnienia dobrych czynów na większą chwałę Boga i pożytek ludzi, które tak cenił św. Franciszek.

W naszym obecnym rozważaniu pochylimy się nad przesłaniem ewangelicznego wydarzenia wesela w Kanie Galilejskiej. Przesłanie z wesela w Kanie, dopełnimy wskazaniem na wartość franciszkańskiego charyzmatu w odnowie religijnej i moralnej rodziny, Kościoła i Narodu. Homilię układamy w tryptyk. Jego pierwszą częścią będzie przesłanie Maryi i Jezusa z Kany Galilejskiej. W środkowej części powiemy jak św. Franciszek odpowiedział na to orędzie z Kany. W trzeciej części wskażemy na aktualność Franciszkowego życia w postawie rad ewangelicznych: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, a także na znaczenie hasła „Pokój i Dobro” dla rodziny, dla Narodu, dla Europy i dla świata.

1. Przesłanie Maryi i Jezusa z Kany Galilejskiej
Pobyt Jezusa na weselu w Kanie Galilejskiej był poprzedzony spotkaniem Jezusa z Janem Chrzcicielem i wyborem przez Jezusa pierwszych Apostołów. Na początku swojej publicznej działalności, Jezus został zaproszony na wesele do Kany. Była tam także jego Matka i kilku Jego uczniów. Tutaj właśnie, w zawiązującej się rodzinie, Jezus zaplanował uczynienie pierwszego cudu. W dokonanie pierwszego cudu Jezus włączył swoją Matkę, by zapowiedzieć w ten sposób Jej pośrednictwo i Jej wstawiennictwo w naszych sprawach, w naszych potrzebach. Jezus już w Kanie chciał, żeby Maryja jako pierwsza zauważyła brak wina, i żeby to właśnie Ona powiedziała to Jezusowi i poprosiła o pomoc. Po rozmowie z Jezusem na temat zauważonego braku wina, powiedziała do sług: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5). W słowach tych wyraziła wiarę w moc swojego Syna. Z pewnością pamiętała słowa anioła ze zwiastowania: „Dla Boga nie ma nic niemożliwego” (Łk 1, 37). Wierzyła, że Jezus może zaradzić potrzebie. Wierzyła także, że cokolwiek Jezus poleci ludziom, warte jest spełnienia. Dlatego natychmiast powiedziała sługom: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5) Warto zauważyć, że są to ostatnie słowa Maryi jakie znajdujemy w ewangeliach. W czasie procesu Jezusa, także na Kalwarii i po zmartwychwstaniu Maryja jest milcząca. Można zatem te słowa z Kany, skierowane do sług, uważać jako testament Maryi dla nas: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5). Od wieków nasz naród doświadcza, że słowa te Maryja przekazuje wszystkim pielgrzymom tu, w Polskiej Kanie, na Jasnej Górze: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5). A Jezus mówi nam różne słowa. Podczas każdej Eucharystii mówi: „Bierzcie i jedzcie: To jest Ciało moje”; Innym razem przypomina; „Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej” (15,9); „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych” (Mt 11, 28-29); „Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem, żebyście i wy tak się wzajemnie miłowali” (J 13,34).; „Jeżeli trwacie w nauce mojej, jesteście prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8,31-32).

Przypomnijmy także te pierwsze słowa z Kany: „Napełnijcie stągwie wodą” (J 2,7); „Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu” (J 2,8). Słudzy wykonali obydwa polecenia. Napełnili stągwie i to nie byle jak, ale dokładnie, „aż po brzegi”, tak jak z pewnością Jezus chciał. Słudzy wykonali także drugie polecenie Jezusa i zanieśli przemienioną wodę w wino, staroście weselnemu. Widzimy, że warto było posłuchać Jezusa, warto było wykonać dokładnie wszystkie Jego polecenia. Drodzy bracia i siostry, zaufajmy i my Jezusowi, uwierzmy na nowo w Jego moc i w Jego miłość do nas, wykonujmy Jego polecenia. Wszystko, co wykonujemy na polecenie Jezusa, jest oddawaniem Bogu chwały i zawsze prowadzi do osiągnięcia jakiegoś dobra, jakiegoś pożytku duchowego. Tym posłuszeństwem okazywanym Chrystusowi sprawiamy także wielką radość Maryi.

2. Odpowiedź Franciszka z Asyżu na wezwanie Chrystusa i Maryi
Drodzy bracia i siostry, popatrzmy teraz jak wypełniał polecenia Jezusa św. Franciszek z Asyżu, jak wypełniał polecenie Maryi: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5). Franciszek był chłopcem bardzo uzdolnionym. Był bardzo wrażliwy na piękno. Kochał muzykę. Był bezgranicznie szczery i wielkoduszny. Dzięki tym cechom był bardzo lubiany wśród rówieśników. Często popadał w konflikt z zachłannym ojcem. Zanim stanął przed Chrystusem w postawie ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, doświadczył biedy tego świata, który lekceważy sobie Pana Boga i próbuje tak żyć jakby Go nie było. W r. 1201 Franciszek wziął udział w wojnie, jaka rozgorzała między Asyżem a Perugią. Przez cały rok przebywał w niewoli. Potem zachorował. Wskutek choroby zaczął zastanawiać się nad sensem swojego życia. W wyniku refleksji porzucił beztroskie życie. Postanowił szukać sławy. Zaciągnął się w tym celu do wojska. Zdobył ostrogi rycerskie. Jednakże droga rycerska nie była jego powołaniem. W swoim wnętrzu usłyszał wołanie do porzucenia świata. Podjął życie pośród modlitw, postów i jałmużny. Pewnego razu gdy trwał na modlitwie w kościółku św. Damiana, usłyszał głos Chrystusa, który go wzywał, aby odbudował dom Boży, popadający w ruinę; „Franciszku odbuduj mi kościół”. Franciszek pojął to dosłownie. Zabrał się więc za remont kościółka św. Damiana. W sprawę wkroczył zdumiony ojciec. Wytoczył synowi sprawę sądową, a potem go wydziedziczył. Franciszek nadal wgłębiał się w Ewangelię Chrystusa. Zaczął ją pojmować bardzo na serio. W Ewangelii zafascynowały go wezwania Chrystusa do życia w ubóstwie, czystości i posłuszeństwie. Zrozumiał, że tylko na tej ewangelicznej, radykalnej drodze można odbudować żywy Kościół Jezusa Chrystusa, który zapatrzył się w tym czasie zbyt mocno w doczesność, w światowy przepych. Franciszek zgromadził przy sobie braci, podjął życie wspólnotowe w postawie ubóstwa, czystości i posłuszeństwa Bogu i Kościołowi. W takiej też postawie rozpoczął głoszenie słowa Bożego. Z dwunastoma braci podążył do Rzymu, by prosić papieża Innocentego III o zatwierdzenie reguły. Papież, po pewnym wahaniu, zatwierdził regułę. Franciszek wrócił do Umbrii i podjął jeszcze bardziej intensywną pracę apostolską. Osiadł przy kościółku Matki Bożej Anielskiej, na terenie nazywanym Porcjunkulą. W 1211 roku powstał pierwszy klasztor w Bolonii. W tym czasie Franciszek wręczył habit Klarze, która dała początek żeńskiej gałęzi zakonu. Zaczął podróżować i głosić Ewangelię. Na Zielone Święta 1215 roku zebrał w Porcjunkuli pierwszą kapitułę. Następnie uczestniczył w obradach Soboru Laterańskiego IV, w czasie którego otrzymał nowe zatwierdzenie reguły oraz poznał się ze św. Dominikiem. W r. 1219 brał udział w wyprawie krzyżowej. Marzył o nawróceniu sułtana. Zwiedził Ziemię Święta. Potem wrócił do Italii. W 1221 założył trzeci zakon dla świeckich. W roku 1223 urządził w Greccio Stajenkę Betlejemską, pierwszą szopkę w kościele. Na górze Alwerni otrzymał stygmaty męki Pańskiej. Zmarł 3 października 1226 roku. Został kanonizowany po dwóch latach od śmierci, w roku 1228 przez swojego przyjaciela kard. Ugolino, który wstąpił na tron papieski jako Grzegorz IX.

Franciszek pod wpływem Ducha Świętego, odnowił średniowieczny Kościół. Duch Boży wytyczył przez niego Kościołowi właściwą drogę, z której ówczesny Kościół zszedł. Franciszek odszedł do nieba, ale na ziemi pozostała jego duchowa rodzina, rozgałęziona w trzech zakonach. Ta rodzina trwa do dzisiaj. Jeśli pozostanie wierna swego Zakonodawcy, to nadal będzie wiodącą, charyzmatyczną cząstką Kościoła. Franciszek dobrze przestudiował i przemodlił Ewangelię. Gdy patrzymy na dzieło jego życia, możemy powiedzieć, że naprawdę przejął się słowami Maryi z Kany Galilejskiej: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5). Franciszek zwrócił uwagę na słowo „wszystko”. W jego czasach wielu było takich, którzy wybierali z Ewangelii Jezusa to co łatwe, co nie wymaga samozaparcia, niesienia krzyża, a więc nie przejmowali się wszystkim wskazaniami i poleceniami. Franciszek wybrał także to najtrudniejsze, wybrał rady ewangeliczne: ubóstwo, czystość, posłuszeństwo, które wymagają tak wiele samozaparcia. To był naprawdę dobry lek na chorobę trzynastowiecznego Kościoła.

3. Aktualność Franciszkowego charyzmatu życia w postawie rad ewangelicznych
Drodzy bracia i siostry, droga rodzino franciszkańska, styl życia św. Franciszka w postawie rad ewangelicznych, aczkolwiek przez wielu podziwiany, nie ma jednak dzisiaj zbyt wielu zwolenników. Co więcej w mediach świeckich, liberalistycznych bywa często ośmieszany a nawet wyszydzany, a trzeba powiedzieć, że jest to skuteczny lek, by uzdrowić współczesny świat, zwłaszcza nasz europejski kontynent. Rozważmy, co dzisiaj się mówi i pisze o ubóstwie, czystości i posłuszeństwie.

a) Ewangeliczne ubóstwo
Moi drodzy, wiemy i doświadczamy, że człowiek z natury jest chciwcem, jest pazerny na posiadanie, na to, aby jak najwięcej mieć. Tendencja do posiadania ujawnia się już u małych dzieci. Dziecko, gdy otrzyma coś od rodziców, niechętnie dzieli się z bratem czy siostrą. Woli brać, aniżeli dawać. Jeśli – ta wpisana od urodzenia – chciwość, egoistyczna zachłanność, nie jest pilnowana, nie jest leczona, później może przybrać duże rozmiary i może stać się nieszczęściem dla człowieka i dla jego otoczenia. Chciwość nie leczona, nie trzymana w ryzach, prowadzi do różnych konfliktów. Ileż to ludzi w pogoni za bogactwem, za majętnością, za pieniądzem, popełniło zło. Za pieniądze, za 30 srebrników, wydał Judasz Jezusa. Za pieniądze żołnierze żydowscy rozpowiadali, że Chrystus nie zmartwychwstał. W czasach komunistycznych za pieniądze ludzie donosili jedni na drugich, wydawali partyzantów, żołnierzy wyklętych. Za pieniądze szerzono i szerzy się niewiarę, prowadzi się walkę z Bogiem i Kościołem, prowadzi się walkę z prawdą. Stąd jest powiedzenie: „jeśli na stole leżą pieniądze, to milczy prawda”. W ustrojach totalitarnych brakowało pieniędzy na budowę szpitali, szkół, ośrodków zdrowia, dróg, mieszkań, ale zawsze były pieniądze na służbę bezpieczeństwa, na szerzenie ideologii ateistycznej.

Dzisiaj także toczy się walka o stołki, wielu przedsiębiorców nastawionych jest na natychmiastowy zysk. Nie liczy się człowiek, pracownik, liczy się na pierwszym miejscu materialna korzyść, zysk. Gdy otwieramy Ewangelię, znajdujemy w niej zupełnie inne rady Chrystusa: „Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane” (Mt 6,33); „Zaprawdę powiadam wam: Bogaty z trudnością wejdzie do królestwa niebieskiego Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne niż bogatemu wejść do królestwa niebieskiego” (Mt 19,23-24); Sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie, potem przyjdź i pójdź za Mną” (Łk 18,22); „Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów” (Łk 10,4). Chrystus tym ludzkim zapędom ku bogactwu doczesnemu przeciwstawił świat wartości duchowych. Mówił: „Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje włamują się, i kradną. Gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą, i gdzie złodzieje się nie włamują, i nie kradną. Bo gdzie jest skarb twój, tam będzie i serce twoje” (Mt 6,19-21). Przypomnijmy, że z tego świata do wieczności zabierzemy tylko dobre uczynki, które będą zdobić niebieski dom na zawsze.

Drodzy, duchowe córki i duchowi synowie św. Franciszka, św. Franciszek przejął się tymi słowami i podjął życie w ewangelicznym ubóstwie. Postawił na wartości duchowe, szczególnie na miłość. Na wzór Chrystusa, będąc materialnie ubogim stał bogatym duchowo. Drodzy bracia i siostry, bogactwo zawsze szkodziło Kościołowi, utrudniało pracę ewangelizacyjną. Dzisiaj zauważamy, że największe sukcesy duszpasterskie odnoszą księża, którzy nie są zapatrzeni w bogactwo doczesne Kościoła, ale którzy bezinteresownie służą ludziom i pomagają biednym, którzy nie wołają o pieniądze, ale nieustannie dziękują ludziom za hojność na inwestycje, które służą dziełom ewangelizacji i miłosierdzia.

b) Ewangeliczna czystość
Moi drodzy, tak jak ewangeliczne ubóstwo nie jest dziś popularne, podobnie i ewangeliczna czystość bywa dzisiaj ośmieszana. Prorocy tego świata propagują rozwiązłość. Mają ku temu bogate środki: kolorową prasę, Internet, taśmy video, reklamy. Wskutek tego natarcia nieczystości i rozwiązłości, wielu młodych wkracza w życie dorosłe jako poranieni. Te rany jest trudno zagoić. Szatan zbiera swoje żniwo. Praca nad czystością uczy nas opanowania, kierowania sobą. Praca nad czystością czyni nas dysponowanymi dla drugich. Wiemy jak ważna jest czystość przedmałżeńska, jak ważna jest też stosowna czystość małżeńska, która pozwala małżonkom trwać w miłości i pokonywać różne kryzysy małżeńskie.

Drodzy bracia i siostry, nie bójmy się iść dzisiaj pod prąd. Nazywajmy zło złem, a dobro dobrem. Jezus otaczał się ludźmi czystymi. Narodził się z przeczystej Dziewicy. Jako opiekuna miał czystego Józefa. Na ucznia umiłowanego wybrał sobie bezżennego Jana. Jezus sam będąc czysty, pomagał nieczystym stawać się czystymi, jak to uczynił z Marią Magdaleną, patronką dnia jutrzejszego.

Moi drodzy, jako członkowie Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, pomagajmy naszym dzieciom i wnukom cenić ewangeliczną czystość. Czystość staje się ozdobą prawdziwej miłości.

c) Ewangeliczne posłuszeństwo
Mówi się dzisiaj powszechnie o kryzysie posłuszeństwa. Żalą się rodzice, że dzieci nie chcą ich słuchać. Narzekają także nauczyciele na brak posłuszeństwa u uczniów. O kryzysie posłuszeństwa mówi się w Kościele, zwłaszcza na zachodzie. Posłuszeństwo jest problemem w seminariach duchownych, w klasztorach męskich i żeńskich. Skąd się wziął ten kryzys? Przyczyny kryzysu tkwią po części w ludzkiej naturze, która jest zraniona grzechem pierworodnym, co ujawnia się w postawie pychy. Źródło kryzysu posłuszeństwa tkwi także w lansowanej dziś błędnej koncepcji wolności, i a także z lansowanym dziś fałszywym rozumieniem ludzkiej wolności. Dzisiaj akcentuje się wolność „od”, wolność od zobowiązań, nakazów, zakazów. Wolność „od” może być usprawiedliwiona jedynie jako wolność od zła. Ważniejsza jest wolność rozumiana jako wolność ”do”, wolność do wartości. Nie ma prawdziwej wolności bez prawdy i dobra. Wolność najpełniej doświadczamy w posłuszeństwie. Kto jest posłuszny, ma doświadczenie wolności. Jestem posłuszny, bo chcę, bo jestem wolny.

Chrystus odkupił nas przez swoje posłuszeństwo Ojcu. Jezus mówił: „Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, wykonać Jego dzieło”(J 4,34). Pokorę i posłuszeństwo Chrystusa wychwalał potem św. Paweł, gdy pisał: „On istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi. A w zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci - i to śmierci krzyżowej” (Flp 2,6-8).

Moi drodzy, warunkiem posłuszeństwa jest pokora. Człowiek pyszny zwykle nie jest posłuszny, albo ma też ogromne kłopoty z byciem posłusznym. Pokora to skarb duchowy w człowieku. Pokora w małżeństwie, w kapłaństwie, w różnych wspólnotach kościelnych i świeckich prowadzi do wspaniałych rezultatów. Przypomnijmy jak to Franciszek odziany w łachmany padł na kolana przed najpotężniejszym człowiekiem Europy XIII wieku, przed papieżem Innocentym III. Nie chciał reformować Kościoła na własną rękę. Franciszek nie zraził się żądaniami papieża. Pokazał wielką lekcję pokory. Wykonał wszystkie polecenia biskupa Rzymu. Stanął na końcu przed nim i powiedział: „Panie, uczyniłem co mi nakazałeś. Posłuchaj teraz mojej prośby”. Papież wyraził zgodę i zatwierdził ustnie franciszkańską regułę. Franciszek słuchał Kościoła takiego, jaki wówczas był, a był w potwornym kryzysie. Franciszek nie był rewolucjonistą. On naprawdę kochał Kościół. Ten duch pokory i posłuszeństwa Założyciela towarzyszy do dziś jego duchowym synom. Gdy w kwietniu 2009 roku, trzej generałowie obecnego Zakonu Franciszkańskiego, który liczy ok. 30 tysięcy członków, gdy padli na kolana przed papieżem Benedyktem XVI, powiedzieli to samo, co Biedaczyna z Asyżu. Właśnie takiego Kościoła chcemy słuchać, bo ten Kościół jest naszą matką.

... A jak jest u nas? Jest różnie. Zapamiętajmy, że wszelkie zło przychodzi na świat wówczas, gdy ludzie nie chcą słuchać Pana Boga, gdy krytykują bez miłości dzieło Jezusa, jakim jest Kościół, że wszelkie kryzysy społeczne, polityczne, gospodarcze, finansowe rodzą się z kryzysów moralnych.

W końcowej części naszej refleksji nad aktualnością ideałów św. Franciszka przypomnijmy sobie jeszcze jak ważny jest program odnowy religijnej i moralnej świata zawarty we Franciszkowym haśle: „Pokój i Dobro”. Jakie to ważne, abyśmy byli zwiastunami pokoju. Pokój w naszym sercu rodzi się za sprawą wiary, prawdy i miłości. Nie ma pokoju wśród ludzi bez zawierzenia Bogu, bez życia w prawdzie i w miłości. Prawdziwy pokój rodzi się w człowieku, który oddaje chwałę Bogu, który Pana Boga stawia na pierwszym miejscu w swoim życiu. Tak wielu ludzi jest dziś przestraszonych, zalęknionych i w związku z tym niespokojnych. Jesteśmy do nich posłani przez Chrystusa z Franciszkową pokorą, prostotą, miłością i radością.

Franciszek kochał wszystkich i niósł pokój i dobro wszystkim. Nawet śmierć nazywał siostrą. W jego sercu palił się zawsze wielki ogień miłości do Pana Boga, do ludzi i do całego stworzenia. Jego powiedzenie, że „miłość nie jest kochana” jest dziś tak bardzo prawdziwe i aktualne.

Jako członkowie Franciszkańskiego Zakonu Świeckich winniśmy dziękować Bogu, że udzielił nam takiego powołania, że odkryliśmy w sobie pragnienie, by wejść do tej franciszkańskiej rodziny osób świeckich. To że duch św. Franciszka, jego ideały, są nam dziś tak bardzo potrzebne, potwierdza nam często Ojciec św. Franciszek. Przypomina nam na każdym kroku o potrzebie ubóstwa, pokory, aktywności, radości.

Drodzy bracia i siostry, za sprawą obecnego Ojca Świętego powracają dziś do Kościoła ideały św. Franciszka. Dzisiejszemu Kościołowi potrzebny jest duch św. Franciszka, jego styl życia w pokornej wierze, w prostocie ducha, w postawie ubóstwa, czystości, posłuszeństwa, radości i miłości. Świat patrzy i zważa nie tyle na to, co mówimy, ale patrzy jak my żyjemy. Nasze życie jest księgą, którą ludzie jeszcze czytają. Świat dzisiejszy, także Kościół współczesny, potrzebuje dzisiaj nowych Franciszków. Starajmy się do nich należeć.

Zakończenie
Drodzy bracia i siostry, prośmy Maryję Jasnogórską, abyśmy przeżyli tu na tym Wzgórzu Jasnogórskim cud przemiany, by Jezus za sprawą Maryi, przemienił wodę naszego nijakiego życia w wyborne wino, żywej wiary, niezłomnej nadziei i ofiarnej miłości. Niech nas uzdolni do naprawy naszych rodzin i środowisk, w których żyjemy. Niech pokój i dobro za naszą przyczyną, z naszym udziałem, szerzą się w świecie na większą chwałę Boga i na pożytek duchowy ludzi. Amen.

[Rozmiar: 60665 bajtów]

Przed błogosławieństwem s. Joanna Berłowska przeczytała Akt Odnowienia Zawierzenia Franciszkańskiego Zakonu Świeckich Matce Bożej Jasnogórskiej:

Maryjo, Jasnogórska Pani, Królowo polskiego narodu, stając przed Twoim tronem w 40-lecie zatwierdzenia posoborowej Reguły przez Ojca Świętego Pawła VI, powierzamy Ci całą Wspólnotę narodową Franciszkańskiego Zakonu Świeckich w Polsce, Młodzież Franciszkańską oraz grupy Rycerzy Świętego Franciszka.
Maryjo, Królowo Polski, Tobie zawierzamy.

W setną rocznicę odzyskania niepodległości po 123 latach niewoli powierzamy Ci naszą Ojczyznę, by wszyscy Polacy żyli jak wielka kochająca się rodzina, szanowali się wzajemnie i ofiarnie dla Niej pracowali.
Maryjo, Królowo Polski, Tobie zawierzamy.

Przychodzimy do Ciebie, Maryjo, jako świeccy naśladowcy św. Franciszka, orędownika pokoju i przez Twoje pośrednictwo prosimy Boga o pokój w naszej Ojczyźnie i na całym świecie.
Maryjo, Królowo Polski, Tobie zawierzamy.

Maryjo powierzamy Ci Kościół w Polsce i Jego duszpasterzy z Konferencją Episkopatu Polski na czele, by ich trud utwierdzania w wierze przynosił upragnione owoce wzrostu duchowego oraz życia zgodnego z dekalogiem wszystkich wiernych.
Maryjo, Królowo Polski, Tobie zawierzamy.

Maryjo, oblubienico Ducha Świętego, powierzamy Ci nas wszystkich, franciszkanów świeckich, by Dary Ducha Świętego były nam pomocą w dochowaniu wierności Chrystusowi i Jego Ewangelii.
Maryjo, Królowo Polski, Tobie zawierzamy.

Powierzamy Ci, najlepsza Matko, naszą troskę o nowe powołania do franciszkańskich zakonów i zgromadzeń zakonnych, a także troskę o wszystkich będących na poszczególnych etapach formacji franciszkańskiej.
Maryjo, Królowo Polski, Tobie zawierzamy.

Spojrzyj najlepsza Matko na nasze rodziny, umocnij w wierze, nadziei i miłości, pomóż wrócić do Boga i Kościoła tym, którzy przez grzech oddalili się od Niego, a także tym, którzy dopiero szukają dróg do Twojego Syna.
Maryjo, Królowo Polski, Tobie zawierzamy.

Matko, Pani Jasnogórska, wyproś u Boga dla nas, franciszkanów świeckich, siłę i odwagę, byśmy modlitwą i świadectwem życia przyczyniali się do szerzenia pokoju i dobra w świecie. Amen.

W duchu podziękowania wypowiedział o. dr hab. Zdzisław Gogola OFMConv., asystent narodowy naszego Zakonu. Usłyszeliśmy m.in.:

– Pokój i Dobro. Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie, kończy się nasza Eucharystia i w tej chwili chcemy Bogu podziękować przede wszystkim za to, że przyszedł do nas. To jest największy dar jaki otrzymaliśmy od Boga – jest z nami. Ale chcemy też Mu dzisiaj podziękować za piękną pogodę. Dziękujmy Bogu za wstawiennictwem Matki Bożej, która pozwoliła nam przybyć tutaj, być tutaj i odejść stąd właśnie w tę piękną pogodę. I jak nam zasugerował ks. biskup, nie tylko w pogodę atmosferyczną, ale w pogodę swego serca.

Jeden z autorów napisał takie ładne słowa: Masz serce, ale pamiętaj, że zawsze trzeba je brać ze sobą. Trzeba brać ze sobą, a wówczas będzie pokój i dobro. Serdecznie dziękujemy Ojcom Paulinom za gościnność z jaką, jako franciszkanie świeccy, spotykamy się od 25 lat. Księże Biskupie, dziękujemy przede wszystkim za to, że jesteś z nami jako brat Franciszkańskiego Zakonu Świeckich od 45 lat. A więc pięć lat był ks. biskup w Zakonie Trzecim, a 40 we Franciszkańskim Zakonie Świeckich, chociaż wiemy, że to jest to samo. Bardzo dziękujemy za dzisiejsze słowo, które nam powinno uświadomić i chyba uświadomiło wartości ideałów franciszkańskich. Jakże pięknie wpisuje się ono w słowa papieża św. Jana XXII, który kiedyś powiedział do tercjarzy, do wszystkich franciszkanów, żeby zajaśniała nadzieja lepszej przyszłości trzeba, aby przez ziemię przeszedł św. Franciszek w swoich naśladowcach i właśnie ks. biskup nam to dzisiaj przypomniał, że cały Kościół, wszyscy razem zgromadzeni tutaj mamy być świadomi, że Kościół współczesny właśnie to jest kościół Świętego Franciszka i to dobitnie ksiądz biskup nam dzisiaj przypomniał. Wszystkim asystentom narodowym, regionalnym i lokalnym dziękujemy za posługę swoim wspólnotom. Wszystkim wam Bracia i Siostry za wasz udział w tym czasie dni skupienia, przede wszystkim za to, że jesteście świadkami Ewangelii na co dzień i tam gdzie ani Pierwszy, ani Drugi Zakon dojść nie może, albo nie potrafi. Wybraliśmy, Bracia i Siostry, najlepszą cząstkę – Ewangelię Pana naszego w wydaniu św. Franciszka. Dziękując zatem wszystkim i bez wyjątku chciałbym podziękować też za wszelkiego rodzaju dobro z jakim się spotykamy jako asystenci narodowi przy wizytacjach, w czasie kapituł i na ręce Siostry Joanny, której należą się wielkie słowa wdzięczności i uznania, wszystkim Wam dziękujemy za to, że jesteście Braćmi i Siostrami, którzy mają serce zawsze ze sobą. Bóg zapłać.

- - - - - - - - - -

Ostatnie akordy XXV Pielgrzymki FZŚ to Różaniec prowadzony przez o. Mariana Jarząbka OFMConv, Koronka do Miłosierdzia Bożego i Droga Krzyżowa na Wałach, którą w upalne popołudnie przemierzał z nami Ksiądz Biskup, podczas której rozważania prowadziła s. Jolanta Bogdanów, zastępca przełożonej narodowej. Śpiew pieśni był, jak co roku, dziełem sióstr z Regionu Poznańskiego: Urszuli Ferdynus i Alicji Adamczak.

[Rozmiar: 38567 bajtów]

Żegnani błogosławieństwem, obdarowani wspaniałym braterskim przeżywaniem każdej minuty tego spotkania, zaopatrzeni we wspomnienie i nabyte materiały formacyjne, wracaliśmy do naszych wspólnot i domów. Bardzo sympatycznym wspomnieniem jubileuszowej XXV Narodowej Pielgrzymki Franciszkańskiego Zakonu Świeckich do Jasnogórskiej Matki będzie zapewne Dar Rycerzy Świętego Franciszka – siedem wypuszczonych ze Szczytu gołębi, symbolizujących siedem Darów Ducha Świętego.


zdjęcia s. Jadwiga Gajewska OFS
relację opracował br. Zygfryd Smarzyk OFS
sekretarz narodowy FZŚ w Polsce

Spotkanie RN FZŚ z sekretarzami regionalnymi

W dniach 16-17 czerwca 2018 r. w Centrum Franciszkańskim w Warszawie odbyło się szkolenie – spotkanie Rady Narodowej FZŚ w Polsce z sekretarzami regionalnymi. Spotkaniu przewodniczyła Przełożona Narodowa FZŚ s. Joanna Berłowska; obecni byli członkowie Rady Narodowej, asystenci narodowi: o. Andrzej Romanowski OFMCap., o. Nikodem Sobczyński OFM oraz o. Zdzisław Gogola OFMConv. Przybyli sekretarze lub przedstawiciele Regionów: Warszawskiego, Częstochowskiego, Olsztyńskiego, Poznańskiego, Lubelskiego, Radomskiego, Szczecińskiego, Katowickiego, Rybnickiego, Gdańskiego. W pierwszym etapie spotkanie towarzyszyli uczestnikom przedstawiciele Rady Narodowej Młodzieży Franciszkańskiej z Przełożoną s. Pauliną Włodarczyk.

Spotkanie rozpoczęliśmy o godz. 11:15; przywitała nas Przełożona Narodowa, nastąpiło przedstawienie się uczestników i omówienie programy spotkania. Następnie uczestniczyliśmy we Mszy Świętej, której przewodniczył o. Nikodem Sobczyński. W homilii Ojciec zachęcił nas do podjęcia odpowiedzialności za wypowiadane słowa; aby w naszym życiu było „tak-tak, nie-nie” pomiędzy wypowiadanymi słowami a naszą postawą. Zachęcił nas także w tym kontekście do podjęcia odpowiedzialności za wypowiadane słowa Profesji.

Po uczcie duchowej nastąpiła uczta dla ciała – obiad – tradycyjnie jak każdy posiłek podczas szkoleń odbywających się w Radzie Narodowej przygotowany przez poszczególne wspólnoty miejscowej FZŚ Regionu Warszawskiego. W tym miejscu za całe to dobro przez tak wiele lat posługi dla dobra FZŚ w Polsce, składamy serdeczne podziękowania Siostrom i Braciom z Regionu Warszawskiego.

Po obiedzie mieliśmy „zabrać się do pracy”, ale zanim to nastąpiło s. Joanna Berłowska w imieniu wszystkich tercjarzy złożyła podziękowania i najlepsze życzenia o. Zdzisławowi Gogoli z okazji 40-lecia Kapłaństwa.

Ojciec Zdzisław wygłosił następnie konferencję „Posłuszeństwo według Reguły FZŚ”. Tekst tej konferencji dostępny tutaj.

O godz. 15:00 wspólnie odmówiliśmy Koronkę do Bożego Miłosierdzia.

Następnie o. Nikodem Sobczyński wygłosił konferencję „Cnota czystości w świetle Reguły FZŚ”. Oto kilka myśli z konferencji – czystość to rozumne, zgodne z darem Bożym używanie płci. Wyzbywać się wszystkiego co cielesne, by skupić się na tym co duchowe. Czystość to zadanie, które realizuje się przez całe życie, to walka z siłami które chcą oderwać człowieka od Boga, tylko z Jezusem możemy to wygrać. Czystość pozwala kochać sercem prawym i niepodzielnym. Czystość intencji przejawia się w walce o realizację woli Bożej; czy podejmuję jakieś dzieło ze względu na większą chwałę Bożą. Czuwanie nad czystości spojrzenia (wzroku, uczuć, wyobraźni). Modlitwa i korzystanie z sakramentów świętych, głównie Sakramentu Pokuty, cierpliwość, skromność, dyskrecja. Mamy prawo do zachowania tajemnicy – wstydliwość stoi na straży godności człowieka. Cywilizacja śmierci chce zniszczyć czystość serca. Człowiek nie może żyć bez prawdziwej miłości. Prostoty nam trzeba; nieczystość uwielbia dwuznaczność, zakłamanie. Święty Franciszek był człowiekiem prawdziwie czystego serca, który gardził dobrami ziemskimi a szukał niebieskich i nie przestawał uwielbiać Boga (Napomnienie 16). Gdy mówi On o pogardzie nie ma na myśli odrzucenia darów Bożych. On chce aby Bóg był celem. To co jest na świecie ma służyć człowiekowi, ale po to by uwielbiać Boga i prowadzić do Boga. Czystość serca to nie tylko wolność od potrójnej pożądliwości, ale przede wszystkim szukanie Boga – „Dążcie do tego co w górze, nie do tego co na ziemi”. Na modlitwie powinno być pragnienie Boga. Pośród świata możemy żyć wieloma sprawami, ale nie odstępujmy od prawa Bożego. Błogosławieni czystego serca nigdy nie przestają wiedzieć i uwielbiać Boga. Etapy jakie wskazuje Franciszek do osiągnięcia czystości serca: – 1) pogarda dobrami ziemskimi; 2) szukanie tego co prowadzi do nieba; 3) uwielbienie Boga. W tym kontekście trzeba nam troszczyć się o adorowanie Boga, przede wszystkim w Najświętszym Sakramencie. Nastawić nasze serce na działanie Boga, na działanie Ducha Świętego, być narzędziem Boga. W każdym działaniu szukać tylko chwały Bożej, to prowadzi do czystości. Stanięcie w pokorze przed sobą, Bogiem i drugim człowiekiem. Na zakończenie konferencji wywiązała się piękna dyskusja o czystości serca. I jeszcze jedna myśl z dyskusji – człowiek to duch i ciało, nie da się tego rozdzielić; nie można poniżać ciała a wywyższać ducha; my jako całość mamy się rozwijać.

Po przerwie br. Zygfryd Smarzyk przedstawił przygotowaną przez s. Jolantę Bogdanów konferencję na temat archiwizacji dokumentów we Franciszkańskim Zakonie Świeckich. Tekst jej dostępny tutaj.

Kolejnym punktem spotkania była wspólne nieszpory.

Po kolacji był czas na adorowanie Jezusa w Najświętszym Sakramencie, wzbogacone przepięknymi słowami rozważań o. Zdzisława Gogola. Na zakończenie dnia o. Andrzej wyświetlił firm o Jubileuszu 40-lecia Reguły Franciszkańskiego Zakonu Świeckich. Ponieważ firm opatrzony jest bogatym komentarzem w języku włoskim, o. Andrzej posługiwał w trakcie wyświetlania jako tłumacz. Po filmie ubogaceni zostaliśmy zdjęciami z przeżytej niedawno „Pielgrzymki w drodze” do Włoch.

Na zakończenie dnia odśpiewaliśmy Apel Jasnogórski.

Drugi dzień szkolenia – niedzielę – rozpoczęliśmy od uczestnictwa we Mszy Świętej. W homilii Ojciec Zdzisław zachęcił nas m.in. do uświadomienia sobie, że każdy z nas jest tym małym ziarnkiem, które Bóg wsadził w glebę i Bóg chce abyśmy wzrastali, abyśmy wyrośli na piękne drzewa w którym „ptaki będą się gnieździć”. Jesteśmy zaproszeni do wzrostu. Bądźmy wdzięczni za dar życia.

Po przejściu do salki przedstawiciele Rady Narodowej, w imieniu wszystkich obecnych, ale myślę że i nie tylko w ich imieniu, złożyli najlepsze życzenia obfitości Bożych Łask dla solenizantek s. Przełożonej Joanny Berłowskiej i s. Janiny Iwanickiej.

Następnie głos zabrał o. Zdzisław Gogola, który przedstawił zarys powstającej książki o FZŚ w Polsce w związku z przeżywanym Jubileuszem 40-lecia odnowionej Reguły. Zachęcił do przekazywania opracowań – o przygotowanie których uprzednio poproszeni zostali Przełożeni Regionów – dotyczących życia, struktury i działalności poszczególnych Regionów FZŚ w Polsce. Jak zaznaczył o. Zdzisław poprzez tę pozycję książkową powstanie naukowe źródło historyczne dla oceny naszej doczesnej pracy. Podkreślił, iż w archiwum nie ma rzeczy niepotrzebnych; czym więcej informacji tym bogatsza rzeczywistość, która pozostawiamy.

Po czym o. Andrzej Romanowski przedstawił konferencję „Studiujcie, kochajcie i żyjcie Reguła FZŚ”, będącą swoistą kontynuacją konferencji wygłoszonej podczas spotkania z Przełożonymi Regionów. Temat konferencji to słowa zachęty wypowiedziane do naszego Zakonu przez św. Jana Pawła II w dniu 27 września 1982 r. Konferencja ta stała się zaczynem interesującej dyskusji. Tekst tej konferencji dostępny tutaj.

Kolejnym punktem szkolenia był referat wygłoszony przez br. Zygfryda Smarzyka o polskim słownictwie religijnym. Konferencja ta będąca ostatnim elementem szkolenia, być może ze względu na pewne zmęczenie, a być może bardziej na osobowość i doświadczenie br. Zygfryda przeprowadzona została w klimacie interaktywnym – wymiany poglądów, co bardziej ubogaciło uczestników. Tekst tej konferencji dostępny tutaj.

Na zakończenie Przełożona podziękowała za udział w szkoleniu. Był czas na wspólną fotografię. Odmówiliśmy wspólnie modlitwę Anioł Pański. Ojciec Andrzej udzielił nam błogosławieństwa po którym udaliśmy się na obiad i w drogę powrotna do naszych domów i Regionów.

Pokój i dobro
br. Wiesiek

XXV Ogólnopolska Pielgrzymka Franciszkańskiego Zakonu Świeckich
na Jasną Górę

[Rozmiar: 345338 bajtów] [Rozmiar: 208636 bajtów]

XXV Ogólnopolska Pielgrzymka Franciszkańskiego Zakonu Świeckich
Nocne czuwanie

[Rozmiar: 319319 bajtów] [Rozmiar: 316708 bajtów]

[Rozmiar: 287041 bajtów] [Rozmiar: 318288 bajtów]

[Rozmiar: 284055 bajtów] [Rozmiar: 115389 bajtów]

Z A P R O S Z E N I E
do udziału w XXV Ogólnopolskiej Pielgrzymce Franciszkańskiego Zakonu Świeckich na Jasną Górę

Czcigodni Ojcowie, Drodzy Siostry i Bracia,

Zapraszam wszystkich bardzo serdecznie do udziału w dwudziestej piątej Ogólnopolskiej Pielgrzymce Franciszkańskiego Zakonu Świeckich do Matki Bożej Jasnogórskiej.

Był piękny lipcowy dzień roku Pańskiego 1994, kiedy po raz pierwszy w odnowionych strukturach jako Franciszkański Zakon Świeckich w Polsce uczestniczyliśmy we Mszy św. w Bazylice Jasnogórskiej. Od tamtego czasu corocznie zwiększała się liczba uczestników pielgrzymki, więc w lipcu 1999 roku uroczysta Msza św. musiała zostać odprawiona na Jasnogórskim Szczycie, a w 2000 roku po raz pierwszy nasze pielgrzymowanie poprzedziliśmy całonocnym czuwaniem w Kaplicy Cudownego Obrazu.

Wdzięczni Bogu i Czcigodnym Ojcom Paulinom, Stróżom Sanktuarium, za 25 lat pielgrzymowania, postarajmy się przybyć jak najliczniej do Tronu naszej Matki i Królowej, aby w Roku Ducha Świętego i czterdziestolecia zatwierdzenia odnowionej Reguły FZŚ przez Papieża Pawła VI dać wyraz naszej jedności i miłości do Boga oraz Kościoła, naśladując w tym św. Franciszka z Asyżu.

W kolejnym roku przygotowań do 800-lecia powstania III Zakonu Świętego Franciszka, podczas nocnego czuwania tematem rozważań będą słowa z Pism św. Franciszka z Listu do wszystkich wiernych: rodzą Go przez święte uczynki, które powinny przyświecać innym jako wzór.

Jest to dla nas wielkie zobowiązanie, wynikające ze złożonej profesji życia ewangelicznego.

Zdając sobie sprawę z własnych ograniczeń w podążaniu za Chrystusem śladami św. Franciszka w życiu świeckim, potrzebujemy Bożej Łaski.

Dlatego też od dwudziestu pięciu lat gromadzimy się coraz liczniej w naszym narodowym Sanktuarium, by nieustannie za przyczyną Matki Najświętszej dziękować Bogu i prosić o potrzebne łaski dla nas, naszych rodzin, naszej Ojczyzny mając na względzie stulecie odzzyskania niepodległości, a także dla wszystkich Wspólnot FZŚ w Polsce i na całym świecie.

Ponadti w roku bieżącym polecać będziemy Panu Bogu za przyczyną matki Najświętszej Braci i Siostry oraz Asystentów Duchowych, którzy przyczynili się do zorganizowania pierwszej pielgrzymki, a których Pan już powołał do siebie, a także tych wszystkich, którzy nieprzerwanie od 25 lat organizują wyjazdy Wspólnot miejscowych i regionalnych oraz zapraszają osoby chętne spoza FZŚ. Na szczególną wyróżnienie zasługuje Rada Regionu Częstochowskiego, która jest naszym wsparciem we wszystkich sprawach organizacyjnych.

Naszą wdzięczność okażmy w modlitwie Ojcom Asystentom wszystkich poziomów struktur za wspólne pielgrzymowanie, a także troskę, poświęcenie, opracowywanie materiałów formacyjnych, przygotowywanie konferencji i wszelkie wsparcie, jakie nam okazują, mimo licznych innych obowiązków duszpasterskich.

Corocznie podczas kolejnych pielgrzymek uroczystej Mszy św. koncelebrowanej przewodniczyli i umacniali nas swoim słowem pasterskim Księża Biskupi, również ci wywodzący się z Zakonu Braci Mniejszych czy należący do III Zakonu, oraz Ojcowie Prowincjałowie.

Podczas tegorocznej Pielgrzymki, tak jak przed pięciu laty, Eucharystii w sobotę, 21 lipca br. na Jasnogórskim Szczycie przewodniczył będzie i słowo Boże wygłosi Ksiądz Biskup Ignacy Dec, nasz współbrat w św. Franciszku. Wdzięczni za przyjęcie zaproszenia powierzać będziemy Osobę Księdza Biskupa dobremu Bogu, prosząc o potrzebne łaski.

Joanna Berłowska OFS, przełożona narodowa FZŚ w Polsce

XXV PIELGRZYMKA
FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W POLSCE
Jasna Góra, 20-21 lipca 2018 roku

DZIEWIĘCIOLETNIA NOWENNA przed Jubileuszem 800 rocznicy powstania III Zakonu Świętego Franciszka:
Rodzą Go przez święte uczynki, które powinny przyświecać innym jako wzór.
(z Listu do wszystkich wiernych św. Franciszka z Asyżu)

PROGRAM:
NOCNE CZUWANIE
20 LIPCA 2018 – PIĄTEK OD GODZ. 21.30 DO 4.00 21 LIPCA 2018 – SOBOTA
animacja: s. Jolanta, zast. Przełożonej nar. i o. Jan Fibek OFMCap, Asystent Regionu Białostockiego FZŚ

  • godz. 21.00 – APEL JASNOGÓRSKI, rozważanie o. Nikodem Sobczyński OFM
  • godz. 24.00 – MSZA ŚW. koncelebrowana w Kaplicy Cudownego Obrazu, przewodniczy o. Nikodem Sobczyński Asystent Narodowy FZŚ w Polsce, homilię wygłosi o. Jan Fibek OFM Cap

Modlitwy podczas nocnego czuwania prowadzą Regiony:
częstochowski, poznański, warszawski; po Mszy św.: lubelski+ białostocki, gdański, katowicki, Białoruś

SOBOTA, 21 LIPCA 2017

  • godz.    9.30 – Rozpoczęcie, śpiew Wspólnota FZŚ z Helu
  • godz. 10.00 – Rozważania III części Różańca św. Rozpoczęcie przed stacją Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu. Prowadzenie rozważań: Region Częstochowski
  • godz. 10.30 – Reguła Papieża Pawła VI realizacją powołania franciszkanów świeckich - ks. Marcin Sobiech Asystent Regionu Białostockiego
  • godz. 11.00 – MSZA ŚW. koncelebrowana na Jasnogórskim Szczycie pod przewodnictwem Jego Ekscelencji ks. biskupa Ignacego Deca
    • Słowo powitania – s. Joanna Berłowska, Przełożona Narodowa FZŚ w Polsce
      • Oprawa liturgiczna:
        • Czytanie - Region Gdański
        • Psalm - Region Warszawski
        • Złożenie darów ołtarza:
          • Komentarz: - Region Poznański
          • • Dar dla Sanktuarium Jasnogórskiego RN FZŚ w Polsce
          • • Dar dla Sanktuarium Jasnogórskiego RN FZŚ z Białorusi
          • • Młodzież Franciszkańska: Kwiaty
          • • Rycerze św. Franciszka: Hostia i wino
        • Modlitwa wiernych: Region Krakowski
    • Akt zawierzenia: Przełożona Narodowa FZŚ
    • Słowo podziękowania: o. Zdzisław Gogola OFM Conv, Asystent Narodowy
    • Na zakończenie Mszy św. Rycerze św. Franciszka wypuszczą siedem białych gołębi symbolizujących siedem Darów Ducha Świętego.
  • godz. 12.15 – Komunikaty Rady Narodowej FZŚ
  • godz. 13.15 – Spotkanie Rady Narodowej FZŚ i Przełożonych Regionów FZŚ oraz rozprowadzanie materiałów formacyjnych w sali o. Augustyna Kordeckiego
  • godz. 15.00 – Droga Krzyżowa na Wałach Jasnogórskich
    • Przewodniczy: o. Marian Jarząbek OFMConv
    • Prowadzenie rozważań: s. Jolanta
    • Śpiew pieśni: Region Poznański
  • godz. 16.30 – Błogosławieństwo na zakończenie pielgrzymki

POKÓJ I DOBRO!

Informacje ze spotkania Prezydium CIOFS: kwiecień 2018

  • Działająca w ramach CIOFS komisja do spraw Młodzieży Franciszkańskiej przygotowuje się do Międzynarodowego Spotkania Młodzieży Franciszkańskiej w styczniu 2019 (17 – 21. 01. 2019) oraz do Światowych Dni Młodzieży (22 – 27. 01. 2019) w Panamie. Jeśli możemy pomóc młodzieży franciszkańskiej z naszego kraju w uczestnictwie w tych wydarzeniach to byłoby to bardzo wskazane.


  • Materiały z prac komisji do spraw rodziny będą publikowane na stronie internetowej CIOFS.


  • Komisja d.s. JPIC (Sprawiedliwość, Pokój i Jedność Stworzenia) przekazuje podziękowania dla Litwy, Polski, Węgier i Holandii za zgłoszenie kandydatur współpracowników tej komisji. Wkrótce Attilio Galimberti z Prezydium CIOFS skontaktuje się z zainteresowanymi osobami. Rozpoczęto już pierwszą fazę tworzenia stałego biura JPIC.


  • Finanse
    Dyskutowano w Prezydium o wspólnotach, które nie mogą płacić tak wysokich składek. Nadal będzie z nimi prowadzony dialog na ten temat, lecz tak, aby nie stresować ich za każdym razem, gdy mają one myśleć o swych dorocznych składkach do CIOFS. Jest prośba o przekazywanie informacji o dokonanych wpłatach składek do Lucio Monti (Skarbnik Generalny) i do Any Fruk, tak aby można było sprawdzić na rachunku CIOFS czy wszystko dotarło.


  • Sprawy Kapituły Generalnej
    Następna Kapituła Generalna odbędzie się w listopadzie 2020. Przesłano szczegółowe dane dotyczące wymagań związanych z organizacją tej Kapituły. Kraj, który chciałby gościć uczestników kolejnej Kapituły Generalnej musi spełniać określone warunki logistyczne tak, aby umożliwić obrady i zakwaterowanie dla ok. 150 osób. Wspólnoty Narodowe które chciałyby się podjąć organizacji tej Kapituły powinny zawiadomić Anę Fruk i Sekretariat CIOFS do 30.09.2018 r.


  • Formacja
    W ciągu najbliższych tygodni na stronie internetowej CIOFS ukaże się pierwsza część zaplanowanej formacji przez internet. Będą to wskazówki dotyczące formacji początkowej w języku angielskim i hiszpańskim.


  • 40. Rocznica Reguły FZŚ
    Są podziękowania dla Polski za nasze informacje o sposobach obchodów tej rocznicy.


  • Komisja do spraw Świętych
    Sporządzana jest lista błogosławionych i świętych Franciszkanów Świeckich. Na stronie CIOFS jest specjalna sekcja informująca o tych sprawach. 15 kwietnia odbyła się beatyfikacja Franciszkanina Świeckiego Luciena Botowasoa na Madagaskarze. 22 września będzie kolejna beatyfikacja, a mianowicie Weroniki Antal z Rumunii, a w pażdzierniku jeszcze jedna w Gwatemali. Módlmy się o kolejnych świętych i beatyfikowanych Franciszkanów Świeckich. Jeśli w naszych wspólnotach są informacje o kandydatach na ołtarze z FZŚ, to jest prośba o zgłaszanie tego do Sekretariatu CIOFS.


  • Komunikacja
    Rozpoczęto już tworzenie stałego biura d.s. komunikacji. Napłynęły sugestie z Litwy, Czech i Węgier dotyczące zarządzania stroną internetową, natomiast oczekiwana jest chęć współpracy osób z umiejętnościami dziennikarskimi i translatorskimi.


  • Kongresy FZŚ i Młodzieży Franciszkańskiej
    Najbliższy Kongres będzie na Litwie w sierpniu (20-26) 2018. Monika z Litwy już sygnalizowała inicjatywę budowy studni w Afryce i zbieranie funduszy na ten cel (Projekt Well4Africa). Jest prośba o rozważenie możliwości organizacji następnego Kongresu Europejskiego w jakimś kraju ( prawdopodobnie w 2021 lub 2022 ) – można to zgłosić podczas Kongresu na Litwie. Pierwszy Kongres Pan-Afrykański odbędzie się w lipcu 2018 w RPA. Dziesiąty Kongres Latyno-Amerykański będzie w Gwatemali w lutym 2019, zaś szósty Kongres Azji i Oceanii w Wietnamie w 2020.


  • Komisja Prawna
    W ostatnim okresie Komisja Prawna wykonała ogromną pracę sprawdzając 30 statutów narodowych, a wśród nich nasz polski statut.

Z Rady Międzynarodowej Franciszkańskiego Zakonu Świeckich

[Rozmiar: 99483 bajtów]

 
Drodzy bracia i drogie siostry

W dniu 24 maja 2018 r. br. Franciszek Crescenti, w święto Poświęcenia Bazyliki św. Franciszka w Asyżu, powrócił do domu Ojca.

Francesco był przez długi czas sekretarzem generalnym CIOFS, wraz ze swoją żoną Anna Marią.

Dołączmy do modlitwy i dziękujmy Panu za dar obecności i poświęcenia br. Franciszka w naszym Franciszkańskim Zakonie Świeckich.

Pax et Bonum!
Isabella Di Paola
sekretarz generalny CIOFS

Spotkanie Rady Narodowej z radnymi do spraw formacji w regionach

28 i 29 kwietnia 2018 roku Rada Narodowa Franciszkańskiego Zakonu Świeckich w Polsce zaprosiła na spotkanie formacyjne radnych do spraw formacji z poszczególnych regionów. Oprócz przedstawicieli Rady na czele z przełożoną, s. Joanna Berłowska, obecni byli asystenci narodowi: o. Andrzej Romanowski OFM Cap i o. dr hab. Zdzisław Gogola OFMConv.

Spotkanie rozpoczęło się o godzinie 11. Poświęcone było ogólnej prezentacji programu i tematu naszego spotkania: Reguła w życiu franciszkanów świeckich. Przedstawiono nam tematy popołudniowej pracy w grupach: znajomość Reguły, realizacja Reguły w życiu. O. Andrzej zdefiniował zadania formacji: jako przekazanie rzetelnej wiedzy z jednej strony, a z drugiej jako rozbudzenie ducha w sercach franciszkanów, obudzenie „śpiących rycerzy”, pasjonatów. S. Joanna Berłowska podkreśliła, jako specyfikę naszego powołania, łączenie życia świeckiego z obowiązkami zakonnymi. Przy okazji poznaliśmy się, ponieważ w wielu regionach właśnie odbyły się wybory, i niektórzy przyjechali na spotkanie po raz pierwszy.

Pierwsze spotkanie było więc ogólne, miało charakter wprowadzenie. Po nim nastąpiła Msza święta. Homilia O. Andrzeja również poświęcona była formacji, która: Stała się potrzebna każdemu człowiekowi po grzechu pierworodnym. Choć już taką pierwszą formacją było dla Adama i Ewy przykazanie: Nie jedzcie owoców z tego drzewa. Wyzwanie związane z tym nakazem wymagało od nich wysiłku. Źródłem formacji jest też Ewangelia. Tak zadziałała w życiu Eugenio Zolla, rabina Rzymu, który współpracował z Piusem XII, by ratować Żydów z Europy Wschodniej. Przeczytawszy Ewangelię, powiedział, że stała się dla niego kluczem do Biblii. Przyznał też, że poznawszy chrześcijan, poznał czym jest miłość. Bo sama formacja i asceza nie wystarczą; potrzebna jest jeszcze miłość. Jeżeli wpadamy w gniew, nie mamy jeszcze duchowego uformowania. Nasze zadanie w formacji to iść za Jezusem. Zostało nam dane światło, które nas przerasta. Idziemy za Jezusem, przezwyciężając logikę i trudności życiowe. Jak św. Franciszek, który Jezusa spotkał w Spoleto. Bądźmy posłuszni i ulegli. Prośmy Jezusa o miłość.

Po obiedzie O. Zdzisław przeczytał konferencję przygotowaną przez O. Nikodema Sobczyńskiego OFM: „Od nawrócenia do formacji”:
Człowiek pragnie szczęścia: radości i spokojnego sumienia. Jednakże jego życie najczęściej jest inne. Potrzeba więc nam nawrócenia. Nawrócenie popularnie to spojrzenie za siebie, ocenienie swego postępowania i odwrócenie się od niego. Przed Chrystusem też istniało pojęcie nawrócenia: był to powrót do życia zgodnego z Prawem. Po Chrystusie, nawrócenie rozumie się jako życie zgodne z Ewangelią. Potrzebujemy metanoi, uznania własnego zła i przemienienia. Co utrudnia metanoię? Nie widzimy swego zła, a zajmujemy się złem cudzym. Porównujemy siebie z innym: by uciec od siebie. Wpadamy w osądzanie innych. Przy rachunku sumienia nie porównujemy się z Chrystusem czy z ludźmi świętymi. Przemianę świata rozpoczynamy od żądania, by świat się zmienił; inni mają się zmienić, nie ja. Metanoię utrudnia przekonanie, że nie możemy się już zmienić: „już taki jestem”, „w tym wieku, to już człowiek się nie zmienia”. To jest przejaw wygodnictwa i egoizmu. Nikt nie powinien twierdzić, że nie może się zmienić. Nie możemy ograniczać się do zewnętrznego kultu, a w sercu mieć hałas i zamęt.

Do nawrócenia prowadzą 3 kroki:

1. Przyjęcie zbawczej misji Chrystusa, przyjęcie go za swego Pana i życie jako jego uczeń,
2. Żal za grzechy.
3. Uwolnienie od zwodzenia, bo częścią każdego grzechy jest kłamstwo. Zły uwodzi nas pozornym dobrem.

W życiu św. Franciszka przemiana spowodowała, że zaczął szukać miejsc zacisznych, odosobnionych. W Spoleto ucałował trędowatego i dał mu jałmużnę. Zaczął też dosłownie wypełniać wolę Bożą, odbudowując kościoły. Pozwala Bogu interweniować w swoje życie, wkraczać w nie coraz bardziej.

Czymże więc jest formacja? Jest skierowana na osobę: psychicznie i duchowo. To doskonalenie się, rozwój. Zmiany powinny być progresywne, choć czasem bywają regresywne, stają się cofaniem. Formacja może być duchowa: to życie w zjednoczeniu z Chrystusem. Życie liturgią, pokutą i eucharystią. Może być doktrynalna, rozwijająca naszą wiedzę o tradycji, zapoznająca nas z Biblią. Formacja społeczna i polityczna to czynne zaangażowanie się w propagowanie społecznej nauki Kościoła. Formacja do wartości: wyrabianie wrażliwości na wartości nie tylko wysokie, ale też zawodowe, rodzinne, kulturalne… Formacja zakonna to Reguła, Konstytucje, statuty. Nie jako suche przepisy, ale jako odpowiedź Boga na potrzeby ludzkie. Franciszkanin świecki podejmuje proces przemiany nieustannie, ciągle, osobiście. To jest jego droga.


Po odczytanie referatu odbyła się dyskusja:

O. Andrzej wspomniał o postawach utrudniających przemianę. Czasem sami stwarzamy sobie barierę, sami rysujemy sobie granice: potrafimy na siłowni podnosić kilogramy, ale kiedy oczekuje się od nas drobnej pomocy w domu, mówimy: „Ja nie mogę”. O. Andrzej wspomniał o książce Christophera Lasch „Kultura narcyzmu. Amerykańskie życie w czasach malejących oczekiwań”: współczesny Narcyz nie wierzy w swoje możliwości. Narcyz się nie zmienia, tylko kształtuje swój wizerunek. O. Zdzisław zacytował św. Bernarda: „Co raz wybrałem, wiecznie wybierać muszę”. Musimy systematycznie pracować nad sobą.

S. Janina dodała, że praca nad sobą musi odbywać we współpracy z Łaską Bożą.

Do współpracy – z greckiego Synergia – nawiązał O. Andrzej: Pan daje łaskę, a my współpracujemy. U starożytnych w katechumenacie obowiązywała zasada: „Najpierw uwierz, później przyjmiemy ciebie do wspólnoty”. Dziś ludzi mówią: „Przyjmijcie mnie, to uwierzę”.

Następnie wysłuchaliśmy referatu s. Janiny – radnej do spraw formacji w Radzie Narodowej – poświęconego nawracaniu się:
Wspólnoty rozpadają się, gdy ich członkowie nie podejmują przemiany swego postępowania. Pomocne w tej przemianie jest Słowo Boże. Odkryj Słowo Boże, sięgnij po nie, medytuj je. Da ono wspaniałe owoce, będzie nas prowadziło. Warto tu wspomnieć o „Ewangelicznym sposobie życie”, książce o. Wincentego Ferezzy. Czytamy w Regule: „Niech na wzór Chrystusa kształtują swój sposób postępowania…”. Każdego dnia starajmy się wypełniać Regułę w nowy, lepszy sposób. Ważne jest sięganie po Słowo Boże każdego dnia, zaczynając cierpliwą przemianę od siebie samego. Bo nawracać się to żyć dla Chrystusa. Uczmy się posłuszeństwa. Pokory może nas nauczyć nawet małe dziecko. W nawróceniu pomoże nam bliskość z Bogiem. Pismo Święte można wspólnie rozważać we wspólnocie. Wspólnotowo rozważajmy też Regułę. Odkryjmy te treści – niech posłużą do przemiany naszego życia. Bo naszym życiem musimy dawać świadectwo. Pomocą w formacji są rekolekcje. One też pomagają nam w dążeniu do Chrystusa, a franciszkanin świecki nigdy nie może przestać dążyć do Chrystusa. Pomaga mu w tym także sakrament pokuty i modlitwa, którą należy uczynić duszą swojego istnienia.

Po przerwie na kawę, w czasie której były i rozmowy braterskie, i zakupy materiałów formacyjnych, podzieliliśmy się na dwie grupy. Pierwsza pracowała nad tematem „Znajomość Reguły”, druga: „Realizacja Reguły”. Wnioski, jakie przedstawione zostały na następny dzień, wskazują, że trudno oderwać od siebie oba tematy.

Konstatacje pierwszej grupy:
Po Soborze Watykańskim II dzisiaj na całym świecie franciszkanie świeccy przestrzegają Reguły zatwierdzonej przez papieża Pawła VI w dniu 24 czerwca 1978 r. Tworzyli tę Regułę specjaliści franciszkańscy, przełożeni generalni z czterech rodzin franciszkańskich. Regułę tworzą: List świętego Franciszka do wiernych oraz trzy rozdziały poświęcone zdefiniowaniu czym jest FZŚ, drugi zasadom życia, a trzeci życiu we wspólnocie. Reguła jest darem i dana jest przez Kościół jako zasada życia franciszkańskiego, wyrastającego z doświadczenia św. Franciszka. Ma wprowadzać w to doświadczenie formować i ubogacać serca. Taki jest cel i sens Reguły: prowadzi do osobistego i wspólnotowego uświęcenia. Jesteśmy zobowiązani do posłuszeństwa Kościołowi i zachowania jedności z braćmi i siostrami w FZŚ.

Celem Reguły FZŚ jest wpływ na życie człowieka, nadać mu porządek moralny: wzywa do pokuty i nawrócenia, każe pogłębiać życie religijne, czytać i poznawać Ewangelię i świadczyć swoim życiem.

Gdy Reguła FZŚ stanie się już zasadą życia dla braci i sióstr, wskaże ona, jak poznać charyzmat franciszkański, jak zachować go i być mu wiernym. By Reguła była zasadą życia, należy otworzyć się na dary i działanie Ducha Świętego, być posłusznym Kościołowi, w którym działa Duch Święty. Franciszkanin świecki niesie wtedy światu radość, pokój, miłość oraz innych pociąga do pójścia drogą charyzmatu franciszkańskiego. Jeżeli te wymienione zadania zostaną wypełnione przy pomocy Ducha Świętego i Kościoła, Reguła będzie realizowana i będzie dla nas zasadą życia.

W formacji dojrzewa się, świadomie się rozwija. Trudno jest formować innych we wspólnocie, jeżeli samemu nie żyje się Regułą. Propozycją jest formowanie w Regionie samych formatorów w oparciu o Regułę, Słowo Boże, tworzenie szkół modlitwy. We wspólnotach miejscowych trzeba organizować konferencje miesięczne, czasem przygotowywane przez siostry i braci wyznaczonych przez przełożonych.

Słowa Jana Pawła II do naśladowców św. Franciszka: Papież jest wdzięczny za waszą wierność waszemu powołaniu franciszkańskiemu, wdzięczny za waszą apostolską działalność i ewangeliczne misje. Służcie Panu z radością bądźcie sługami Jego ludu gdyż św. Franciszek chciał, byście byli radosnymi sługami. Przykładem niech wam będzie patron, św. Franciszek z Asyżu. (według sprawozdania s. Danieli Komosińskiej)


Konstatacje drugiej grupy:
Druga grupa również miała problem z trzymaniem się tematu. Rozpoczęli swoją dyskusję od pytania, czy Reguła jest znana franciszkanom świeckim, czy poznawanie jej w nowicjacie jest wystarczające i na odpowiednim poziomie. Gdy postanowili skupić się na temacie „Realizacja zasad Reguły…”, okazało się, że więcej na ten temat powiedziałoby nasze otoczenie. Bracia i siostry podawali przykłady ze swego życia: a to, że dzieci mówią „My chcemy tak jak ty”, a listonosz „Bo panu mogę ufać”, zaś w pracy wyplenia się bluźnienie, itd. W każdym razie znajomość Reguły i jej realizacja są ze sobą tak ściśle związane, że gdy we wspólnocie źle się dzieje, trzeba sięgnąć po rozważanie Reguły na wspólnotowych spotkaniach. Reguła pomaga nam przyjąć postawę franciszkańską, a wtedy emitujemy z siebie dobro, jak powiedział O. Zdzisław Gogola, bo żyjemy w Łasce Bożej. Wniosek końcowy mieliśmy taki sam jak grupa I: trzeba pracować nad formacją własną i formacją mistrzów nowicjatu we wspólnotach.

Po kolacji O. Andrzej przedstawił nam prezentację o św. Ludwiku przygotowaną za pomocą internetowej aplikacji. Mamy nadzieję, że wkrótce pojawi się na stronie Rady link do filmu przygotowanego na jej podstawie. Dowiedzieliśmy się z prezentacji o przodkach św. Ludwika, o jego wykształceniu, wychowaniu dzieci, jak traktował swoje królestwo i poddanych, o jego działalności na rzecz kultury francuskiej: ufundował bibliotekę królewską i Sorbonę, kościoły, między innymi Saint Chapelle, rozbudował katedrę Notre Dame, reformował państwo, obniżając podatki, dzięki czemu do kasy królewskiej zaczęło wpływać więcej pieniędzy.

Dzień zakończyliśmy adorację Najświętszego Sakramentu, Nieszporami i Apelem Jasnogórskim.

Następny dzień rozpoczęliśmy Mszą świętą połączoną z Jutrznią. W czasie homilii o. Zdzisław Gogola zwrócił uwagę, że dzisiejsze czytania związane są z tematem naszego spotkania:
Najpierw słyszeliśmy o gorliwości nawróconego Pawła, co wydawało się podejrzane nawet uczniom, znającym go jako Szawła. Drugie czytanie kieruje do nas między innymi te słowa: „po czynach was poznają”. I Ewangelia mówi wprost, że kto trwa w Chrystusie przynosi owoc. Jeżeli więc twoje działanie nie przynosi owocu, widać nie trwasz w Chrystusie.

Pierwszym źródłem naszej formacji jest Ewangelia. Docierając do Ewangelii, docieramy do Chrystusa. W niej jest zapisana pierwsza nauka formacji, jaką dał Chrystus: jest to kontemplacja. Odchodził na miejsca odosobnione, by się modlić. Ewangelia jest podstawą działania w zakonach franciszkańskich. Idziemy w nich za Franciszkiem, ale do Chrystusa. Podstawą wszelkiego działania musi być kontemplacja, bez modlitwy wszystko uschnie.

Współcześnie mamy problem: jak mówić do człowieka „przytkanego” materią, przesyconego nią. Na zakończenie skierował do nas słowa: „Wy jesteście elitą w Kościele”.


Dziękujemy mu za nie i bądźmy ich potwierdzeniem.

Po Mszy św. i śniadaniu, wspaniale przygotowanym przez siostry z Mokotowa w Warszawie, spotkaliśmy się kolejny raz, by wysłuchać referatu o. Andrzeja Romanowskiego na temat Nawrócenie św. Franciszka w świetle źródeł franciszkańskich, i omówić efekt pracy w obu grupach dyskusyjnych. Pożegnaliśmy również o. Zdzisława, którego wzywały dalsze obowiązki. Ojciec przed wyjazdem prosił jeszcze, by ankietę, która niedługo zostanie przesłana do regionów, potraktować odpowiedzialnie. Stworzone zostanie źródło informacji o wspólnotach franciszkańskich w Polsce.

O. Andrzej przedstawił bogaty tekst poświęcony nawróceniu Franciszka:
Wczesne źródła franciszkańskie prezentują 4 sposoby pisania o św. Franciszku. Tomasz z Celano w pierwszej biografii pisze o postawie Franciszka sprzed nawrócenia w tonie ostrym, łagodzi swoją ocenę w kolejnej biografii. Relacja trzech towarzyszy jest dojrzała, faktograficzna, choć nie zawiera opisu stygmatyzacji. W biografii św. Bonawentury ukazany jest teologiczny wymiar nawrócenia Franciszka. Bonawentura pisząc o świętym, posługuje się obrazami zamkniętymi w metaforach, np.: miłośnik cnót, atleta duchowy, wywyższony przez Boga, pogromca szatana, gorliwy głosiciel pokuty, święty seraficki, itd.

Święty Bonawentura przyrównuje serce świętego Franciszka do rozpalonego kawałka żelaza, do którego Bóg przykłada krzyż Pana Jezusa.

Czwarty sposób pisania o nawróceniu św. Franciszka pochodzi od niego samego. Można ten sposób nazwać „intuicjami świętego Franciszka”. Tu nawrócenie jest przedstawione jako wyjście ze świata, by powrócić do Chrystusa. Sam święty pisze w swoim testamencie, że tym znaczącym momentem było spotkanie trędowatego w Spoleto. Impuls, by ucałować chorego, dał Franciszkowi Pan. Nastąpiła przemiana tego, co gorzkie, w słodycz duszy i ciała.

Motyw „porzucenia świata” pojawia się wielu miejscach: w biografiach, napomnieniach, regułach, listach. Pojawia się jako przejście od słodyczy grzechu – bo nienawróconemu słodko grzeszyć – do słodyczy służby Bogu. „Ire Per Mundum” – iść przez świat, ale nie będąc z tego świata. Świat staje się środkiem dotarcia do Stwórcy, nie celem. Św. Franciszek tak odrywa się od świata, że o nim zapomina. Nawrócenie odkrywa przed Franciszkiem sens jego życia. Benedykt XVI przemawiał w Asyżu do młodzieży, mówiąc o nawróceniu św. Franciszka. Mówił o stopniach wkraczania Franciszka do Boga. Najniższy stopień to brak zrozumienia sensu swego życia: bawi się, włóczy po Asyżu z przyjaciółmi. Współczesna młodzież włóczy się: po miastach, po Internetach, wizjach narkotykowych… Spędza czas bez zrozumienia sensu swego życia. W takim stanie do 25 roku życia trwał św. Franciszek. Na niczym mu nie zależało, tylko na własnym wizerunku. Nie akceptował tych, którzy mu ten wizerunek psuli: ludzi starych, schorowanych, nędzarzy. Nawrócenie zmienia to wszystko.

My też, jak św. Franciszek, jesteśmy wezwanie do odbudowy Kościoła. Franciszek kocha Kościół, kocha kapłanów i wierzy w nich, choć sami z siebie mogą być grzeszni. Wystarczy, że podają mu Chrystusa w Eucharystii. Franciszek ogałaca się w swym nawróceniu i oddaje pod opiekę biskupa.


Zakończeniem wszystkich prac było podsumowanie dyskusji w obu grupach. Jedna i druga grupa zauważyła konieczność formowania samych mistrzów formacji. Pojawiły się również myśli związane z tematami.

Przyjmowanie postawy „założonych rąk” – „poczekam aż mi coś zaoferujecie” utrudnia pracę formacyjną.

S. Joanna Berłowska podkreśliła ważność „Memoriale Propositi” otwierającego naszą Regułę. Wezwała do zapoznania się z pracą o. Alojzego Pańczaka „Historia III Zakonu”.

O. Andrzej mówił, że zredukowanie Reguły do informacji jest zbrodnią na niej. Trzeba wprowadzać Regułę w życie, co oczywiście jest zadaniem nowicjatu, ale również formacji stałej każdego franciszkanina świeckiego.

s. Joanna Berłowska podkreśliła, że w trakcie spotkań nowicjatu należy nowicjuszy dopuszczać do głosu, by mówili, jak realizują Regułę w życiu, jak ją praktykują. Dyskusję nad sprawozdaniami zakończyła siostra przełożona narodowa słowami: „Trzeba cenić sobie łaskę przynależności do Franciszkańskiego Zakonu Świeckich”.

Pod koniec naszego dwudniowego spotkania wymieniliśmy się informacjami, wrażeniami, doświadczeniami z pracy naszych regionów i wspólnot. Br. Zygfryd prosił, by przesyłać – na stronę internetową jako wieści z regionów – zdjęcia ilustrujące naszą działalność szerzej, nie tylko modlitwa i agapa.

Siostra przełożona przypomniała o podjętym przez Wspólnotę Narodową zadaniu zebrania pieniędzy na budowę studni w Sudanie. S. Anna Jagosz prosi o wpłacanie zebranych pieniędzy na konto Rady Narodowej do 1 VIII.

Na zakończenie s. Maria przekazała relację ze spotkania Prezydium CIOS w Rzymie.

Obiadem poczęstowała nas wspólnota z Mokotowa. A później był już wyjazd.

Cieszmy się swoim powołaniem franciszkańskim.

s. Joanna Szelągowska OFS

Wielkanoc 2018

[Rozmiar: 226197 bajtów]

 
Oto dzień, który Pan uczynił: radujmy się zeń i weselmy! (Ps 118[117], 42)
Oto wspaniały dzień zwycięstwa: pascha zmartwychwstania. Niech głos paschalnej radości usłyszą wszyscy ludzie i wszystkie ludy na całej ziemi!

W imieniu Rady Narodowej Franciszkańskiego Zakonu Świeckich w Polsce życzymy, by niewyrażalna radość ze Zmartwychwstania Pańskiego przepełniała nasze serca i promieniała wokół!
Idźmy za Zmartwychwstałym poprzez ten poraniony świat, śpiewając „alleluja”. Nieśmy śmiało pokój, niezłomną nadzieję, która potrafi napełniać odwagą do czynienia dobra, zwłaszcza gdy wymaga to poświęcenia i miłości.
Życzymy radosnych Świąt Wielkanocnych!


Warszawa, Wielkanoc A.D. 2018  
s. Joanna Berłowska OFS; Przełożona Narodowa FZŚ w Polsce
o. Andrzej Romanowski OFMCap; Asystent Narodowy FZŚ w Polsce


(...) Do Twych uwielbionych ran, o Chryste Zmartwychwstały, przyjmij wszystkie bolące rany współczesnego człowieka: te rany o których głośno w społecznych środkach przekazu – i te, które bez rozgłosu bolą w ukryciu sumień. Niech się leczą w tajemnicy Twojego Odkupienia. Niech się goją i zabliźniają przez Miłość, która jest potężniejsza niż śmierć. [św. Jan Paweł II]

(...) przyjmijmy łaskę zmartwychwstałego Chrystusa! Pozwólmy się odnowić przez miłosierdzie Boga, pozwólmy, aby Jezus nas kochał, niech moc Jego miłości przekształci także nasze życie. Stańmy się narzędziami tego miłosierdzia, kanałami, przez które Bóg może nawadniać ziemię, strzec całego stworzenia i sprawić, aby rozkwitła sprawiedliwość i pokój. [Papież Franciszek - z orędzia Wielkanocnego 2013 r.]

List Ministra Prowincjalnego O. Alana Tomasza Brzyskiego OFM

[Rozmiar: 576908 bajtów] [Rozmiar: 459599 bajtów]

Spotkanie Rady Narodowej FZŚ z przełożonymi regionalnymi

Warszawa, dnia 28 lutego 2018 r.

Komunikat Nr 1/X/2018

Czcigodni Ojcowie
Drogie Siostry i Drodzy Bracia
we Wspólnotach Regionalnych,

Przekazuję poniżej informacje z Rady Narodowej Franciszkańskiego Zakonu Świeckich w Polsce:

1. Spotkanie Przełożonych Regionów
2. 40-lecie zatwierdzenia Reguły FZŚ przez Papieża Pawła VI
3. Europejski Kongres FZŚ i MF
4. Komisja Ekonomiczna
5. Sprawozdania
6. Rekolekcje we Włoszech Śladami Św. Franciszka z Asyżu

Ad 1.
Rada Narodowa dziękuje Przełożonym Regionów, którzy wzięli udział w dorocznym spotkaniu. Po raz pierwszy były reprezentowane wszystkie Regiony przez Przełożonych, Zastępców lub Delegatów.
Dziękujemy za ożywioną dyskusję, szczególnie po wygłoszonych konferencjach przez Czcigodnych Ojców Asystentów Narodowych. Na uwagę zasługuje wymiana doświadczeń oraz cenne spostrzeżenia, które przyczyniają się do wyjaśnienia niekiedy trudnych spraw we Wspólnotach.
Wszystkie radości i troski polecaliśmy Panu Bogu we wspólnej modlitwie, szczególnie podczas Eucharystii. (W załączeniu relacja ze spotkania opracowana przez s. Emilię Nogaj)

Ad 2.
W związku z czterdziestą rocznicą zatwierdzenia przez Papieża Pawła VI odnowionej posoborowej Reguły FZŚ Rada Międzynarodowa informuje o rozpoczynającym się 24 czerwca br. roku jubileuszowym. Wspólnoty narodowe FZŚ zobowiązane zostały do nadesłania informacji o organizowanych obchodach.
Podczas spotkania Przełożonych zapoczątkowany został cykl konferencji na temat Reguły, które będą wygłaszane na kolejnych spotkaniach ogólnopolskich.
Ponawiam prośbę do Rad regionalnych o nadsyłanie informacje o planach jubileuszowych we Wspólnotach regionalnych i miejscowych.
Studiujcie, kochajcie, żyjcie Regułą Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, zatwierdzoną przez mego Poprzednika Pawła VI. Ona jest prawdziwym skarbem w Waszych rękach, dostosowanym do ducha Soboru Watykańskiego II i odpowiadającym na to, czego oczekuje od Was Kościół. (Z przemówienia Św. Jana Pawła II do Rady Międzynarodowej FZS w dniu 27 września 1982 r.)

Ad 3.
Trzeci Europejski Kongres FZŚ i MF odbędzie się w Kaunas (Kowno) na Litwie w dniach od 20 do 26 sierpnia 2018.
Mottem tego Kongresu będą słowa z Ewangelii Św. Jana: Ktokolwiek wierzy we Mnie, z jego wnętrza wypłyną strumienie wody żywej (Jan 7:38).
Jesteśmy przekonani, pisze br. Tibor Kauser, że Duch Święty stanowi jedyną odpowiedź na wszystkie wyzwania przed jakimi dziś staje Rodzina Franciszkańska, że ten Kongres może dać prawdziwą duchową odnowę FZŚ i Młodzieży Franciszkańskiej we wspólnotach narodowych w Europie.
Kolejnym celem Kongresu są obchody 40 rocznicy obecnej Reguły FZŚ. Będzie także skupienie się na aspektach ekologicznych i solidarności z potrzebującymi.
Jest prośba o zbieranie do sierpnia 2018 funduszy na budowę studni w Afryce, co jest jedną z idei Kongresu. Ofiary na ten cel można przekazywać bezpośrednio do Rad Regionalnych, które po zebraniu funduszy na ten cel przekażą do s. Anny Jagosz, skarbnika narodowego.

Ad 4.
Wypełniając zalecenie Rady Międzynarodowej, Rada Narodowa na posiedzeniu w dniach od 9 do 10 lutego br. powołała Komisję Ekonomiczną w składzie s. Anna Jagosz, s. Ewa Krawczyk oraz br. Michał Rynkowski. Powyższa Komisja wzorem Rady Międzynarodowej ustali wysokość ofiar statutowych, biorąc pod uwagę liczbę aktywnych profesów wieczystych wykazanych w sprawozdaniach za 2017 r.

Ad 5.
Bardzo proszę Przełożonych Regionów, którzy dotychczas nie przekazali sprawozdań za 2017 r. o pilne ich nadesłanie, abyśmy jako Rada Narodowa mogli wywiązać się w terminie ze złożenia sprawozdania z działalności i finansowego do Rady Międzynarodowej FZŚ.

Ad 6.
Jest jeszcze kilka miejsc na zaplanowane w dniach 5-14 maja rekolekcje we Włoszech. Zgłoszenia chętnych można dokonać najpóźniej do dnia 6 marca br.

Życząc owocnego czasu Wielkiego Postu przygotowującego do Radosnych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego serdecznie pozdrawiam
Pokój i Dobro!
s. Joanna Berłowska
Przełożona Narodowa FZŚ w Polsce

Okólnik 37/14 – 20
34. Światowe Dni Młodzieży 2019 (Panama)

Motto Dni: Oto ja Służebnica Pańska. Niech mi się stanie według Słowa Twego. (Łk. 1 : 38)

W ramach wstępu do ŚDM będzie zorganizowane trzydniowe Międzynarodowe Spotkanie Młodzieży Franciszkańskiej w Panama City w Panamie w dniach 17-20.01.2019. Następnie uczestnicy dołączą do obchodów ŚDM w Panama City w dniach 22-27.01.2019.

Zakwaterowanie uczestników w obu imprezach będzie w International School of Mary Immaculate w Panama City. Organizatorzy zapewnią transport z lotniska do szkoły. Maksymalna liczba uczestników z każdej wspólnoty narodowej to 5 osób. Informację odnośnie liczby zgłoszonych osób należy przesłać do 31 lipca 2018 r. na adres:
youfrawyd2019@gmail.com.szty

Zgłoszenie uczestnictwa jest możliwe tylko poprzez Radę Narodową Młodzieży Franciszkańskiej w kraju uczestnika, a gdzie nie ma takiej Rady, poprzez Radę Narodową FZŚ.

Koszty uczestnictwa w Międzynarodowym Spotkaniu Młodzieży Franciszkańskiej wyniosą około 175 dolarów US (140 Euro)

Rejestracja na Światowe Dni Młodzieży 2019 będzie poprzez link:
https://www.panama2019.pa/en/registration-of-pilgrims/

Rejestracja na ŚDM2019 będzie możliwa poprzez rejestrację z grupą (ok. 150 osób). Indywidualna rejestracja nie będzie możliwa.

W ramach rejestracji zapewnione będzie zakwaterowanie, ubezpieczenie, wejście na imprezy ŚDM, przejazdy transportem publicznym, posiłki podczas ŚDM oraz pakiet uczestnika (plecak).

Dla osób które zarejestrują się przed 30 czerwca 2018 r. przewidziany jest 10% rabat. Informacja będzie na oficjalnej stronie ŚDM
https://www.panama2019.pa/en/home/

Zwracamy uwagę że zakwaterowanie w szkole będzie możliwe wyłącznie w dniach Międzynarodowego Spotkania Mł. Fr. (17-20 stycznia 2019) i ŚDM (22-27 stycznia 2019). Organizatorzy nie biorą odpowiedzialności za zapewnienie zakwaterowania przed lub po tych datach.

Podpisano
Andrea Odak - Członek Prezydium CIOFS ds. Mł.Fr.
Ana Fruk - Członek Prezydium CIOFS
Fr. Amando Trujillo-Cano, TOR - Asystent Generalny FZŚ i Mł. Fr
.

opracowanie - br. Zygfryd

projekt: www.atcsites.com